Oh be bitti manita meselesi... Ablam sonunda aaaklını başına aldı...
Ablam çok iyi biri. Ama Son günlerde ablama birşey oldu. Evde sürekli dolaşıyor yada ders çalışıyor. Size göre ders çalışmak gayet Normal ama onun böle bir şey yapması gayet aaaaaaanormal
Neyse ablamın yanına gittim ona:
-Abla neyin var neden bu kadar üzgünsün?? Dedim oda bana :
-Hastayım dedi. bende :
-É bence bunun için üzülerek bir şey yok.2
-Var
-Nasıl yani Nevar ki bunda Grip bu yarın geçer.
-Hayır geçmez
-Abla ne demek istiyorsun??
-Kader diyorum o çok sevdiğiniz kader diyorum! Beni lösemi yaptı diyorum!
Ağzım açıldı. Şoka girdim ve şokunu etkisindeydim. Konuşamadım. sadece öylece ablamın gözyaşlarını izledim ona :
-Doktor ne dedi??
-Tedavisi Var zaten hastalığı yeni başlamış hemen tedaviye başlarsak iki ayda kurtulur dedi
-É negüzel sen ne dedin??
-Kabul etmedim dedi ben onu büyük bir hışımla elinden tutup evin. Arka bahçesine çıkardım. Ona :
-Madem öleceksin Son günlerinde beni mutlu et dedim. Oda :
- tamam dedi kar oynadık. Annem içeri girin hava soğuk dedi ablam ama hala doymadım dedi bende ona:
- peki hayata doydunmu dedin öylece kaldı bana hayır dedi. Bende abla tedavi ol ne olu sen benim her şeyimsin dedim. Tedavi olmayı kabul etti ama o gece Bool bol ağladım.
