At My Worst

chapter 2: Helping hand

Masama pa din ang loob ko dahil sa pambibintang na ginawa ng mga taong yon sa inosente kong ama.Habang nasa biyahe naiiyak padin ako at hindi ko napansin kung saan kami papunta bigla nalang tumigil ang kotse at pinababa ako ni sir jamie mukhang bahay nila ito

"Ano pong ginagawa natin dito?"

Hindi siya sumagot

Maganda ang bahay nila, pagkapasok ko ay namangha ako sa kagandahan nito sa loob mukhang mamahalin at detailed ang bawat sulok ng bahay at agad bumungad sa akin ang lalaking matangkad, maamo ang mukha niya, matangos ang ilong, napakaganda ng labi na kala moy babae, makapal ang kilay, at nakakaakit ang buhok, maitsura siya. Pinagmamasdan niya ako hindi tuloy ako makagalaw sa kinakatayuan ko ngayon kolang naramdaman ito at sa harap pa ng isang lalaki

"Charoline have a sit. welcome to our house he's my son Aston Vargas handsome, didn't he?" Pagbasag ni sir jamie sa katahimikan

Wala akong naging reaksyon at naupo

"Dad hindi mo ba siya ipapakilala sa akin?" Wika ni aston

"She's charoline tinutulungan ko siya dahil ang tatay niya ay--" napatigil siya

"Ang tatay ko ay kasalukuyang nasa kulungan ngayon at pinagbabayadan ang kasalanang hindi naman siya ang gumawa btw I'm charoline veselli" pagpapatuloy ko

"Uhmm what a brave woman indeed" sabi ni aston

"Masasabi kolang na matapang ako kapag nalinis ko na ang pangalan ng sarili kong ama" hindi ako makatingin ng deretso sa kanya

Napatikhim si sir jamie

"Pede kang tumuloy dito hanggat kelan mo gusto at pede din kitang paaralin sa tingin ko yun ang maitutulong ko sayo" sir jamie said.

"Pasensya na po sir pero kaya kong tumira magisa sa bahay at paaralin ang sarili ko gusto ko lang pong ang ibigay niyong tulong sa akin ay para sa tatay ko sir" matapang na sagot ko

"First, don't call me sir and sige hindi naman kita mapipilit kung ayaw mo ng ino-offer ko i can't promise you but i'll do my best to help you and your father" sabay ngiti

Biglang nag ring ang phone niya

"I'm sorry maybe next time nalang natin ituloy ang usapang to may emergency lang, ihahatid na kita?"

"Sir- este tito jamie wag niyo na po akong ihatid kaya ko na umuwi magisa salamat po"

"Okay then, bye nagmamadali ako uhm aston ikaw nalang maghatid sa kanya" at umalis na si tito jamie

Mabait pala siya nakakatuwa lang na may mga pulis pa palang mabuti hindi namin siya kamag anak ang totoo niyan e ngayon ko lang siya nakilala hindi ko alam kung bakit gusto niyang tumulong kung wala naman siyang atraso sa amin

"Want some drinks?" Wika ni aston, nakalimutan kong andito nga pala siya

"No, i have to go. Madami pa akong kailangang intindihin" pagtanggi ko at naglakad na para umalis

"Psshh ang sungit, ihatid na kita sabi ni dad" dagdag pa niya

"No worries i can handle myself" sagot ko at lumabas na

"Wala manlang thankyou?" Pahabol niya

Hindi ko nalang ito pinansin at umarte na parang hindi siya narinig thank you for what? Tinanong niya lang ako kung gusto ko ng drinks pero disiya kumukha tsskk

Kasalukuyan akong sakay ng taxi pauwi andami kong iniisip, plano, si tatay, at pano ako magsisimula mag isa
Hindi ko namalayan ay nasa bahay na ako binuksan ko ang pinto

"Tay andito na po ang maganda niyong ana-" napatigil ako at napagtantong wala ng amang sasalubong sakin tuwing uuwi ako sinarado ko ang pinto pinagmasdam ang bahay naming napakatahimik napahagulhol ako habang iniisip na magisa nalang ako walang ina at ama. Hindi ko namalayan ay nakatulog ako sa pagod

Nagising ako tiningnan ang sarili ko sa salamin pagod na pagod at mukhang promlemado kaagad kong inayos ang sarili ko dahil alam kong ayaw akong makitang ganto ni tatay nagsimula akong maglinis ng bahay at nagpatugtog para hindi ko maramdamang mag isa nagluto nadin ako ng pagkain ko at binuksan ang laptop ko para mag research ng mga kaso

Habang nag i-scroll biglang may kumatok sa pinto sana lang ay hindi ito masamang balita. Binuksan ko ang pinto at walang emosyong tiningnan si aston

"Anong ginagawa mo dito?" Masungit na tanong ko

"Eto naman masyadong mataray agang aga chill lang ang puso hindi mo ba muna ako papapasukin?" Sabay pasok sa bahay namin

Aba nagtanong pa hindi na nahiya

"Hoy wala akong balak magaksaya ng oras importante ang bawat segundo saakin" pagtataray ko

"Pinapabigay lang to ni dad" may inabot siyang magandang paper bag

Binuklat ko ito at nakita ang mga pagkain at mga damit hindi ko maintindihan kung bakit nila ginagawa ng lahat ng to

"Pasabi kay tito salamat ng marami dito tsaka nalang ako babawi"

Napatawa siya habang pinagmamasdan ang laman ng laptop ko

"Seriously pagaaralan mo ang law? Hindi mo ba alam kung ilang taon ang gugugulin mo don at napakaraming dapat malaman at dapat may pera kang pampaaral para maging isang ganap na attorney"

Napaupo ako sa tabi niya at tinaasan siya ng kilay may alam din pala ang isang to

"So? Hindi ibigsabihin na mahirap pagaralan hindi kona i te take ang risk? Anong gagawin ko tutunga-nga lang at walang gagawing hakbang para sa tatay ko at isapa kaya kong mag working student para makapagaral" sagot ko

Naalala ko ang binigay ni tatay na papel. Kaagad ko itong hinanap at tiningnan kung ano ang laman. Pagkabuklat ko nito ay nakita ko ang password ng bangko at may nakasulat na
'anak charol sayo nayan lahat gamitin moyan sa pagaaral mo para maganda ang future mo alam kong independent kang bata at kaya mong makisabay sa buhay hindi ko alam mung sapat na ang perang yan para sa pangaraw araw mong pangangailangan pero kahit anong mangyari tamang landas at tamang desisyon lang sa buhay ang palagi mong pipiliin. mahal na mahal kita wag kang magtatanim ng galit sa iyong ina at wag kang magisip na gumanti sa mga taong gumawa nito sakin ang perang ito ay inipon ko para talaga yan sayo hindi ko alam kung makakalabas pa ako dito ngayon palang ay miss na kita always put a smile in your face magiging maayos din ako dito pasensya kana kung naiwan kita mag isa anak patawad'
nakalagay sa sulat naluha ako sa nabasa ko kahit saan at kailan ako palagi ang iniisip niya

"Anong nakalagay sa sulat bat ka naiyak charoline?" Tanong ni aston

Hindi ko siya nasagot at akoy natulala inagaw niya sa akin ang sulat at binasa yon

"Hindi ko paman nakikita ang tatay mo alam kong inosente siya magiging maayos din ang lahat, nga pala ang nanay mo asan?"

"Hindi ko din alam, umalis siya at kailanman ay hindi na bumalik matapos akong ipinanganak ni pangalan niya ay hindi ko alam at wala akong balak na alamin yon" sagot ko at muli na namang umiyak

Hindi siya nagsalita ngunit alam kong nakikinig siya at nagaalala sa akin niyakap niya ako para i comfort at nakatulong naman ito para maawat ang pagiyak ko dahil parang may kuryenteng dumadaloy sa aking katawan.

I'm 15 years old that day i met you at my worst and i start to believe in this quote

'Something can be beautiful even though there's something terrrible'