Bazen vedaları sevmek gerekiyor… Çünkü her veda, içinde fark etmeden filizlenen yeni başlangıçları taşır. Uzun sayılabilecek bir zamanı birlikte geçirdik. Kelimelerin arasında dolaştık, duyguların en derinine indik, bazen sustuk ama hep aynı hikayenin içinde kaldık. İyi ya da kötü, fark etmez… Aramızda görünmeyen ama hissedilen bir bağ oluştu. Şimdi ise o bağın en hüzünlü, en anlamlı yerindeyiz veda noktasında. Hepinize, bu yolculukta bana eşlik ettiğiniz, hissettiklerimi paylaştığınız, kötü kalemime bile katlandığınız ve bu hikayeyi benimle birlikte yaşattığınız için minnettarım. Eğer bir gün bir satırda Yahya ve Derya'yı hayal ettiyseniz, onlardan bir sahne izliyormuş gibi hissetiyseniz, bilin ki bu amacına ulaşmıştır. Sizleriii kocaamaan öpüyorummm. Başka hikayelerde, başka yerlerde belki karşılaşırız diyorum. ❤️
