Uzun zaman sonra tekrar geldim Deniz kenarına. Oturdum denizi ve sakince dalgalanmasını izliyorum. Hafif tuzlu ve mükemmel kokusunu bencilce içime çekiyorum. Rüzgar arasıra saçımı okuyor, kulağımdaysa “mystery of love” çalıyor. Düşünüyorum, acaba stressiz hayat böyle birşey mi? Huzur bulmak bu kadar basitken öyleyse neden bu kadar stress yaşıyorum? Dersler, üniversite, ev işleri ve genel sorumluluklar olmadan hayat ne kadar da güzel diye düşünürüm hep. Sorumluluklar ve problemler hala var ama ben basitçe huzurluyum şuan. Demek ki, hepsi bahane. Huzuru bulmak için onu ne aramaya gerek var ne sorumluluklara yüklenmek. Huzur aslında yaşadığın anım tadını sakince çıkara bilmek.