Kiedyś nie lubiłam czytać książek. Myślałam, że to tylko zbędne słowa i strata czasu. Potem trafiłam na historię, która zmieniła wszystko - była moją ciszą w hałasie świata, moim azylem, moim oddechem.
   Dziś sama piszę, by dać to samo innym. Dla tych, którzy czują się zagubieni.
Dla tych, którzy potrzebują chwili spokoju. Dla tych, którzy stracili siły do walki.
   Chcę, by moje słowa były schronieniem, szeptem, który mówi: „nie jesteś sam".
   Wiem, jak trudno czasem iść przez ten świat, dźwigając na barkach cały jego ciężar. Piszę, by uratować tych, którzy zapomnieli, jak prosić o pomoc - i może przy okazji odnaleźć w tym wszystkim dawną mnie.
~ 𝓩𝓾𝓷𝓪🐦‍⬛