Birkaç gündür içimde tarif edemediğim bir ağırlık var. Sanki geçmişten kalan sesler, insanlar, eski günlerden bir parça gelip yanıma oturdu. Ne tam olarak neyi özlediğimi biliyorum ne de bu hüznün nereden geldiğini…
Bazen bir zamanı değil de o zamanki kendimizi özleriz. Daha kolay gülebildiğimiz, bazı şeylere umutla baktığımız, küçücük şeylerden mutluluk çıkarabildiğimiz hâlimizi… Geçmiş geri gelmeyecek belki ama bazı anılar insanın içinde yaşamaya devam ediyor