ඕලු මල් පෙත්තක් නළවගෙන, හමාගෙන එන මෘදු සීත සුළඟ මගේ පුංචි සුරදූතයගේ කෙහිරැළි වලට ඔච්චම් කරනවා. ඒ තඹ පාට ඇස් පුදුමයෙන් ලොකු වෙලා. පුංචි මීදුමක් මවන ඒ සංසුන් හුස්ම රැල්ල මට කිව්වේ, ඒ කල්පනාව දුරතකට එක්ක ගිය සිතුවිලි මොකක් වුනත්, මේ වෙලාවේ ඒ සිතුවිලිත් එයාව මාත් එක්ක තනිකලා කියලා.
ඔන්න, ඔන්න...ඒ ඇස් දඟ කරනවා. ටික වෙලාවක් විලෝ අතු අතරේ, තව ටිකක් ඕලු මල් අතරේ පියාඹන පුංචි බත්කූරෝ අතරේ...ඊටත් වඩා වැඩි වෙලාවක් සිංදු කියන, නැටුම් නටන හංසයෝ අතරේ...
අන්තිමේදී, මං ආදරය කරන, ඇස් හීනිවෙන ලස්සනම ලස්සන හිනාව ඒ තොල් සරසන්න පටන් ගත්තා.
"මේ..මේ විලටනම් පනින්න හදන්න එපා! මට පීනන්න බැහැ!"
IVAN-