Od paru dni męczyłem się z pewnym wydarzeniem już prawie na końcu Sagi, próbując wymyślić, jak doprowadzić do niego moją ekipę tak, aby wszystko się ładnie zgrało, ale różne możliwości i zawadzające sobie nawzajem szczególiki tak mi się obijały bezproduktywnie o głowę, że w końcu stwierdziłem, że potrzebuję przerwy, i to takiej, podczas której nawet mi nic związanego z pisaniem przez myśl nie przejdzie. Postanowiłem więc wrócić do nauki digitala, i to był strzał w dziesiątkę, bo tak się pogubiłem we własnych warstwach xD i różnych dziwnych pędzlach, że faktycznie przez kilka dobrych godzin byłem totalnie zajęty wyłącznie tym. W końcu jednak udało mi się na jednej warstwie -- w dziecięcym programie z trzema pędzlami na krzyż, bo mi czasem im coś trudniej tym łatwiej xD -- całkiem fajnie nabazgrać idealnego na początek telewizyjnego demona, i spełniony poszedłem spać.
Środek nocy, a ja nagle bez żadnego wyraźnego powodu się przebudzam, od razu z oczami jak pięć złotych i zerowym śladem po senności.
Zastanawiam się, co jest grane, bo wszędzie cisza, spokój, ciemność... Tylko nie w umyśle, tam okazało się głośno i kolorowo, a przy tym ani trochę nie chaotycznie.
Mój organizm najwyraźniej sam się wybudził, bo nadgorliwa podświadomość poradziła sobie z ułożeniem spójnego, pełnego, szczegółowego planu na te kilka najbliższych rozdziałów lepiej niż ślęcząca nad tym dłużej i intensywniej świadomość XDDDD
Myślę sobie, no kurczę -- fajnie, że mnie natchło, ale bez przesady, nie zasiądę do tego przecież teraz, rano trzeba wstać, żyć, iść robić ważne rzeczy; ważniejsze od tego mojego małego wattowego hobby...
Tjaaa...
Chciałbym powiedzieć, że chociaż budzikowi udało się mnie opamiętać i wciągnąć z powrotem do rzeczywistości na dobre, ale sprawił tylko, że wstałem, ubrałem się, wyszedłem, i dalej kiedy tylko mogę to coś sobie dopisuję XDXDXDXDXD
No cóż, tak, ja i nie myślenie o pisaniu... To już najwidoczniej nie zostanie mi nawet w snach XDXDXD
