İzdivaç programı olmadığı için boy kilo vs. şeyleri yazmayı gereksinim duymuyorum. Zaten kimsenin de boyumu kilomu vs. merak ettiğini zannetmiyorum. Şiir ve söz yazıyorum, yazmayı seviyorum ve bu konuda kendime güveniyorum. Yazmak, içinde kopan fırtınaların, atılan çığlıkların veya da o dört duvar arasında yanlız kaldığınız da hiç kimseniz olmadığın da ve artık kimse sizi anlamadığın da, artık o bunalımda kağıda, hissediklerimizi dökerek bir kaçamak buluyoruz kendimize. Çünkü birşeyi biliyoruz ki bizi en iyi biz anlarız. İşte neden yazarım sorunun cevabıydı herhalde. Bana göre yazmak, okumaktan daha önemlidir. Asıl önemli olan yazar ve şairdir sonra okuyucu gelir. Eser, sanat olmazsa okuyan da olmaz. Bu yüzden yazmak okumaktan daha önemlidir...
