Mam 34 lata i oficjalnie funkcjonuję jako człowiek, choć w mojej głowie równolegle trwa co najmniej siedem seriali, trzy playlisty i jedna egzystencjalna rozkmina o 3 w nocy. Tak mają podobno niezbyt zdrowi ludzie. Gdybym kiedyś odważyła się na diagnozę, istnieje spore ryzyko, że ktoś spojrzałby na mnie z powagą i powiedział: „ADHD? Proszę pani, tu mamy raczej wersję premium z dodatkami".

Na co dzień pracuję w służbie zdrowia, a moją dość... specyficzną pasją jest asystowanie lekarzowi przy usuwaniu ósemek. Tak, dobrze czytasz - podczas gdy inni mdleją na samą myśl, ja stoję obok i myślę „ooo, będzie ciekawie". Każdy ma swoje hobby.

Muzyka to osobny rozdział mojego życia. A właściwie cała encyklopedia. Mój Spotify ma ze mną relację typu „to skomplikowane" - ponad 700 playlist i każda absolutnie niezbędna. Od muzyki filmowej, przez klasyczną, pop, rock, metal, bułgarski folk, aż po country. Mój układ nerwowy jest tak dopieszczony dźwiękami, że gdyby miał ręce, już dawno napisałby pracę naukową o wpływie melodii na emocje. Muzyka mnie uspokaja, pobudza, wzrusza, drażni i naprawia - czasem wszystko naraz.

Jedyny drobny szczegół: nie umiem śpiewać. W sensie kompletnie. Kiedyś próbowałam w samochodzie przy mężu. Poprosił, żebym go wysadziła. Byliśmy 300 kilometrów od domu.

Jestem też mamą dwójki dzieci - chłopca i dziewczynki - co oznacza, że oprócz chaosu wewnętrznego mam jeszcze chaos zewnętrzny, ale przynajmniej jest wesoło i nikt się nie nudzi.

A na koniec najważniejsze: panicznie boję się opinii ludzi z internetu. Więc naturalnie... jestem tutaj.

Co ja tu właściwie robię?

Nie mam, kurde, zielonego pojęcia.