Kendimi bu aralar tarif edemeyeceğim kadar yalnız hissediyorum. Sanki kimse beni gerçekten anlamıyor. Elbette ailem var ama onları bu düşüncelerimle üzmek istemediğim için her şeyi kendi içimde yaşamayı seçiyorum. Belki de en çok bu sessizlik yoruyor beni.
Eskiden içimde heyecan uyandıran, beni mutlu eden şeyler bile artık aynı hisleri vermiyor. Sanki yüreğim zamanla buz kesmiş gibi ne eskisi kadar hevesim kaldı ne de bir şeylere umutla bağlanacak gücüm. İnsanlar beni olduğum gibi kabul etmek yerine çoğu zaman kusurlarımı görüyor. Bazen de sadece işlerine yaradığım sürece yanımda olduklarını hissediyorum. Bu da ister istemez kendimi değersiz hissetmeme neden oluyor.
Belki de tek istediğim şey, beni değiştirmeye çalışmadan anlayacak, çıkar gözetmeden yanımda kalacak birinin varlığını hissedebilmek. Çünkü insan, kalabalıkların içinde bile kendini yapayalnız hissedebiliyor.
18.07.26
02.06