Bugün kalbimiz çok ağır…
Daha hayatlarının başında, hayalleri olan çocukları kaybettik. Okul dediğimiz yer; güvenin, umudun ve geleceğin simgesi olması gerekirken, ne yazık ki acının adresi oldu.
Bir çocuğun okula giderken korkmaması gerekir. Bir öğretmenin öğrencilerini koruyamadığı için değil, onlara daha iyi bir gelecek sunamadığı için üzülmesi gerekir. Ama bugün, bambaşka bir acının içindeyiz.
Kaybettiğimiz öğrenciler ve öğretmenimiz için tarifsiz bir üzüntü duyuyorum. Bu sadece onların değil, hepimizin kaybı. Bir toplum olarak bu acıyı görmezden gelemeyiz.Bugün yas tutuyoruz…
Ama yarın, böyle acıların bir daha yaşanmaması için sorumluluk almak zorundayız.
Hayatını kaybedenlere rahmet, ailelerine sabır diliyorum.
Unutmayacağız.