Edebi kalemim her zaman daha ağırdı. Divan şiirleri, eski şairler, büyük üstatlar ve her okuduğumda "Bu nasıl yazılmış?" diye hayrete düştüğüm o dizelerin içinde kaybolmak, sanki çok uzun süredir hiç bulunmamışım gibi hissettirirdi. Lakin benliğimi hayatta tutan da, bana güç veren de bu hayal gücümdü.

Doğrusu, etrafımdaki çemberin sahipleri bunun hep bir zayıflık olduğunu söyleseler de, tutunduğum bu hayali dünyanın fantastikle karışmış bir edebi kurgu olduğunu biliyorum. Bir cam ayakkabıya, bir şatoya, bir prense, konuşan bir aynaya ya da hiç var olmamış bir diyara ihtiyacım yok. Bana nefes aldıran bu iki zıt dünyayı anlamak zor değildi; belki anlatmak da o kadar zor olmaz diye düşündüm.

Bu yüzden buradayım.