driellz

Bir zamanlar adını fısıldardı rüzgâr,
          	şimdi sessizlik taşıyor aynı yolları,
          	içimde sana açılan kapılar birer birer kapanırken,
          	hatıralar yorgun bir akşam gibi soluyor,
          	Bu kalbimin sessiz vedası.
          	
          	Gözlerimde kalan son ışık da çekiliyor senden,
          	ne bir kırgınlık var artık ne de sitem,
          	sadece yavaşça silinen izlerin dinginliği,
          	unutmanın ince, neredeyse görünmez adımları,
          	Bu kalbimin sessiz vedası.
          	
          	Birlikte yürüdüğümüz cümleler eksik şimdi,
          	adın dudaklarımda tamamlanmadan kayboluyor,
          	içimde senden arta kalan ne varsa
          	zamanın ellerine usulca bırakıyorum,
          	Bu kalbimin sessiz vedası.
          	
          	Ve ben artık seni düşünmeden de uyanabiliyorum,
          	geceler eskisi kadar ağır değil omuzlarımda,
          	kalbim yavaşça kendine dönmeyi öğreniyor,
          	sensizliğin içinde yeni bir sessizlik büyüyor,
          	Bu kalbimin sessiz vedası

driellz

Bir zamanlar adını fısıldardı rüzgâr,
          şimdi sessizlik taşıyor aynı yolları,
          içimde sana açılan kapılar birer birer kapanırken,
          hatıralar yorgun bir akşam gibi soluyor,
          Bu kalbimin sessiz vedası.
          
          Gözlerimde kalan son ışık da çekiliyor senden,
          ne bir kırgınlık var artık ne de sitem,
          sadece yavaşça silinen izlerin dinginliği,
          unutmanın ince, neredeyse görünmez adımları,
          Bu kalbimin sessiz vedası.
          
          Birlikte yürüdüğümüz cümleler eksik şimdi,
          adın dudaklarımda tamamlanmadan kayboluyor,
          içimde senden arta kalan ne varsa
          zamanın ellerine usulca bırakıyorum,
          Bu kalbimin sessiz vedası.
          
          Ve ben artık seni düşünmeden de uyanabiliyorum,
          geceler eskisi kadar ağır değil omuzlarımda,
          kalbim yavaşça kendine dönmeyi öğreniyor,
          sensizliğin içinde yeni bir sessizlik büyüyor,
          Bu kalbimin sessiz vedası

driellz

Bir bakış ararım çözülsün diye içimdeki düğüm,
          ama gözler değse bile anlamlar başka yöne savrulur.
          Kalbim usulca yorulur anlatmaya çalışmaktan, çünkü bazen en çok anlatan bile duyulmaz olur.
          
          Anlaşılmak istedim, ruhum kırgın, yarım hislerim,
          içine sakladığım her duygu biraz daha körelir ve ben her seferinde yüreğime yenilirim.
          
          Boğazımda büyür söylenmemiş sözler, her biri yarım kalmış hikâyelere benzer.
          Konuşsam yetmez, sussam eksilirim,
          iki uç arasında sıkışmış bir ben kalır geriye.
          
          Zaman geçer, insanlar geçer, anlam değişmez.
          Ben hep aynı yerde, anlaşılmayı bekleyen bir gölge…
          Belki bir gün
          kelimelerimi değil, susuşumu anlayan biri çıkar karşıma.
          O zaman ilk kez
          anlatmadan da eksilmediğimi anlarım.