Bir Dünya dolusu pişmanlıkla Satürn'ün halkasında oturmuş ayaklarımı sallandırıyorum. Manzaramda Dünya yok. Çünkü Dünya pişmanlıklarıma bulanmış halde Satürn'ün halkısında benimle beraber manzaraya ayak sallıyor. Umursamazlıktan değil tüm bu umursamazlıklar. Umursadığım düşüncelerimin yoğunluğundan. 

Ve pişmanlıklarıma bulanmaktan pişmanlığımın ta kendisi olan Dünya ormanlarından bir ağaç alıp en derinindeki ateşle yakıyor o ağacı. Fazlasıyla dertli. Onu pişmanlığım yaptığım için de kızgın bana. Ama ayrılamaz yanımdan. Çünkü ekvatoruna gök taşlarından bir tasma taktım. Pişmanlığım yaptığım yetmiyormuş gibi tutsak da ettim onu kendime.

Dünya kızgın. 

Ama Satürn'ün halkasında oturup manzaraya ayak sallamayı sevmiş görünüyor.

Elindeki ağacın küllerini uzay boşluğuna dökerken uzay boşluğunda yavaş yavaş uzaklaşmalarını arsızca izliyor. 

Yine pişmanlıklar sarıyor etrafımı; ama ben, düşünmeden onları Dünya'ya fırlatıyorum.

Bir ağaç daha alıyor ormanlarından Dünya. Fazlasıyla yorgun. 

Elime uzatılan ağaçla Dünya'ya bakıyorum. Gökyüzü silkiyor. Umursamadan alıyorum elindeki ağacı ve her şey şimdi başlıyor...