hyundanbi

Hayatın düşünmeye bile zamanım yok evresinde olduğumu fark ettim

hyundanbi

Dışarıda dırtına olmasına rağmen ice skating'a sürüklendim. Donmak donmak ve DONMAK..  btw halaenha aklıma geliyor. Sunghoonu düşünmeden duramadım. Hele koreli ya da çinli bi çoxuk vardı gelmişti özel dersine baya sunghoonun küçüklüğüne benziyordu. Offf...

hyundanbi

Diyarsız insanlarla yaşamak kadar bunaltıcı ve sinir bozan bir şey yok ya. Sinirden ağlayasım var. Zaten işte de tüm gün sinir ettiler beni şimdi de evdekiler. Haklı olduğum halde haksız durumuna düşürüyorlar ÇILDIRIYORUM YA SABIR

hyundanbi

Dayanamadım (uzun yol gitmekte canımı sıktı) enhypenin son albümünü indirip dinledim şimdi. Bad for you.. istemsizce Heeseung'u duyuyorum gibi oldum Sunoo'nun sesinde. Ağlamak istiyorum. Ne hale geldik. Ve en beteri hepsini her şeye rağmen özülüyor olduğumu anlamak. Kendimi trenden atsam az etki ederdi. Hepsinde Heeseung'un da olması gerekiyordu, bunca olay yaşanmamalı ve hala enha stanlemeye devam ederek bu zorlu günlerimde safe place'me hala sahip oluyor olmam lazımdı... Çok kötü.

hyundanbi

Bi de bu da azmış gibi devamında Heeseung'un overflow'u çalmaya başladı
• Reply

hyundanbi

Dayanamadım (uzun yol gitmekte canımı sıktı) enhypenin son albümünü indirip dinledim şimdi. Bad for you.. istemsizce Heeseung'u duyuyorum gibi oldum Sunoo'nun sesinde. Ağlamak istiyorum. Ne hale geldik. Ve en beteri hepsini her şeye rağmen özülüyor olduğumu anlamak. Kendimi trenden atsam az etki ederdi. Hepsinde Heeseung'un da olması gerekiyordu, bunca olay yaşanmamalı ve hala enha stanlemeye devam ederek bu zorlu günlerimde safe place'me hala sahip oluyor olmam lazımdı... Çok kötü.

Nishimurikim

Silameeee, instada fln heç harda yoxsannnnnn. Niyeeee aglicammmmm

Nishimurikim

Üzüldüm heç harada olmamana ama hərşey yaxşı olar insAllah, fighting!!!
• Reply

hyundanbi

Salam, bir çox şey yaşandı ona görədə sildim hər şeyi. Yeni yeni açmışam buranıda. Artıq çox olmuyacam buralarda
• Reply

hyundanbi

Sesin kafamda dönüp duruyor

hyundanbi

Keşke
• Reply

hyundanbi

O kadar yalnız hissediyorum ki
• Reply

hyundanbi

Kokunun artık bu duvarlarda olmamasından nefret ediyorum. Ama elbiselerini elime alıp koklamaya cesaret edemiyorum. Ya seni daha çok özlersem?
• Reply

hyundanbi

@drunkdashed Öncelikle teşekkür ederim, benimle paylaştığın ve desteğin için ve kusura bakma çalışma hayatına yeni başladım diye yorgunluktan bir kaç gündür buraya bakmamıştım normal. Gerçekten çok anlamlı benim için. Ve senin de başın sağ olsun. Dediğin gibi, inşallah huzurludurlar gittikleri yerde.
          
          Seni gerçekten çok iyi anlıyorum. Kaybın acısını, o duyguların ne demek olduğunu, hangi düşüncelerle dolup taştığını, hatta bazen kabullenememenin verdiği o kalp burkan, boğaz düğümleyen anları da... “Onsuz hayata alışacaksın” desem elbette yalan olur. Her zaman eksikliği belli oluyor ve olmaya da devam edecektir. Şahsen bunu hayatımın sonuna dek hissedeceğimi düşünüyorum.
          
          Kanser gerçekten berbat bir hastalık. Hastaların hepsine şifa diliyorum ve gerçekten anneannen için çok üzgünüm. Ama gerçekten güçlü bir kadın olmuş. Üç yıl az bir süre değil. Lakin maalesef kazanmak gibi kaybetmek de var bu hayatta, acı gerçeğimiz :(
          
          Bencillik konusunda aynıyız diyebilirim. Çünkü ben de “keşke”lerle doluyum. “Keşke daha fazla vakit geçirseydik”, “Keşke daha çok konuşsaydık” , “Keşke daha çok ilgi gösterseeydim”... Binlerce keşkem var. Gerçi çoğu pişmanlık benim için, kendimi suçladığım noktalar çok.
          
          Şimdi onun adını, hayallerini yaşatmaya çalışıyorum. Elimden gelenin fazlasını yapmak istiyorum. Her ne kadar kendimi geç kalmış gibi hissetsem de... Senin gibi “iyi ki”ler bulmaya ve düşünmeye çalışıyorum.
          
          Hatta bu yazıyı anneannemin evinden yazıyorum. Tek başına her zaman oturduğu kanepede, dolabına ve eşyalarına baka baka ağlıyorum. Ama fark ettim ki burada olmak, ona daha yakın olmak demek benim için ve daha az acı verici. Çok özlüyorum, hem de çok. Bazen bi anda ilk günkü duygular yeniden hücum ediyor. O anlar kafamda dönüp duruyor filim şeridi gibi.
          
          Sanırım ben de bu yazının sonunu getiremeyeceğim. Ve ben de sana “Ne zaman istersen buradayım.” demek istiyorum. Birbirimize destek olabiliriz. Tekrar teşekkürler, canım. ლ⁠(⁠・⁠﹏⁠・⁠ლ⁠)

hyundanbi

Anneannemi kaybedeli neredeyse üç ay oldu. Çocukluğumun, ergenliğimin ve gençliğimin baharının en büyük alanını kaplayan insanın yokluğunu hâlâ aşamadım. Hâlâ kâbuslar, anılar, pişmanlıklar ve bir sürü şey peşimi bırakmıyor. Bırakacağını da sanmıyorum zaten.
          
          Ve bu gece, birkaç saat önce birini daha kaybettiğim haberini aldım. Doğrusunu söylemek gerekirse, akrabalık ilişkimiz çok uzaktan geliyor. Lakin dedesiz büyüyen, sadece fotoğraflarını görmüş olan ben, kendimce fiziksel özelliklerini dedeme benzettiğim kuzenimin dedesine hep saygı duyuyordum. Şimdi de onu saygıyla anmak istiyorum.
          
          Dört gün önce onu ziyarete gittiğimizde, onu uzun zamandır görmediğimi fark ettim. O iri cüsseli, heybetli adamın küçücük bir yatağa hapsolması ve can çekişiyor olması... O kadar sarsıcıydı ki...
          
          Neredeyse hiç konuşma fırsatım olmamasına rağmen, duyduğum ve hissettiğim kadarıyla mert bir insan, herkes tarafından sevilen ve saygı duyulan birisiydi. Umarım mekânı cennet olur ve her zaman güzel sözlerle, güzel anılarla hatırlanır.
          
          Şu an gecenin bu karanlığında, sessizliğinde kanepenin köşesine sinmiş, sanki tekrar o üç ay önceki günün acısını yeniden, taptaze hissediyorum. Yine bir anda gelen acı haber, yine o çaresizlik, keder... Boğazım düğümleniyor, gözyaşlarım dinmiyor.
          
          Hatta bu hâlde yazı yazabiliyor olmama bile şaşırıyorum. Çünkü aylardır bu tarzda içimi dökebilecek bir yazı yazamamıştım. “Bu hâlde nasıl yazmayı akıl ettin?” diye sorguluyorum kendimi. Ama fark ettim ki göğsümdeki bu sızı, yazarken hafifliyor.
          
          Bu yazının bir sonu yok.
          
          Çünkü artık sonların yaşanmasını istemiyorum.

drunkdashed

@ hyundanbi  hiç hiç özür dileme çünkü aylar sonra bile dönüş yapsan ben hiçbir zaman kırılmam, üzülmem 🥹 Çünkü geçirdiğin dönemleri, ruh halini gerçekten anlayabiliyorum. Ben de yks öğrencisiyim mlsf... O yüzden öncekine göre hiç gelemiyorum buraya. 
            
            Ben de çok teşekkür ederim bana içini açtığın için. Bu güveni verebildiğim için çok mutluyum 😖 
            
            Gerçekten dünya öyle bir yer ki plan yapmaya, hayal kurmaya zaman yok. Bir anda hiç tahmin edemeyeceğin anda çok şey yaşanabiliyor. Cidden bu arada hayat plan yapmaya gelmiyor bunu bugün bir daha yaşadım. Kuzenimi kaybettiğimi sandım ve dünyam tekrardan başıma yıkılıyor gibiydi. 
            
            Açıkçası şu an o kadar değişik bir ruh halindeyim ki buraya ne yazacağımı da unuttum 😔 Benim için hiç bitmek bilmeyen bir gündü. Çok şükür şu an çoğu şey yolunda gibi. 
            
            İnsan zihni de çok farklı bir şey. Senin dediğin gibi anneannemin evine gittiğimde, onun oturduğu kanepede oturduğumda, onun yatağında uyuduğumda kendimi ona çok yakın hissediyorum. Bu genellikle kötü hissettirse de bazı anlar oluyor ki gülümsememi sağlıyor. Onunla geçirdiğim anılar geliyor aklıma ve bu bile benim içimi kıpır kıpır ediyor. 
            
            Kötü anlarımız oldu, ağladığımız anlar oldu... Ama bir düşününce güzel anılarımız bu kötü anılardan daha fazla. Bu da bence çok çok güzel bir şey. Elbette gönül isterdi ki daha fazla güzel anılarımız olsun ama hayat nereden vuracağını önceden haber etmiyor ne yazık ki...
            
            Bu yazım öncekinden de karmaşık oldu ağlayacağım 😭 Demem o ki sen gerçekten çok güçlü birisin ve nasıl toparlanacağını bilirsin. Sana çok güveniyorum, tanımasam bile seviyorum seni 🥹🥹 Kalbinin de çok temiz ve senin kadar güzel olduğuna eminim. Zor zamanlarını kendi başına atlatmak için kendinle savaşma, yazmak istediğinde gerçekten yazabilirsin. Sosyal medya hesabın var mı bilmiyorum ama "iiiremozdemir" benim instagram hesabım. İstersen istek atabilirsin oradan da konuşuruz 🥹 Çooookkk sarılıyorum sana (⁠つ⁠≧⁠▽⁠≦⁠)⁠つ
• Reply

drunkdashed

@ hyundanbi  Yani şu an gerçekten ne yazacağımı bilmeden yazıyorum çünkü kelimelerimi seçmekte çok zorlanıyorum. Öncelikle başın sağ olsun canım. Başta anneannen olmak üzere yeni kaybettiğin deden de umarım şu anda çok huzurlu uyuyorlardır. 
            
            Ben de anneannemi bir ay önce kaybettim. Onsuz bir hayata hâlâ alışamadım, alışabileceğimi de zannetmiyorum. Kanserden vefat etti benim anneannem, üç sene boyunca savaştı o hastalıkla. Bu süre zarfında onun gözlerimin önünde eriyip gitmesini görmeme rağmen hâlâ onun yokluğunu kabullenemiyorum. Bazen bencillik ettiğimi düşünüyorum. O, üç yılını ağrılar içerisinde geçirmişken hâlâ onu yanımda isteyerek bencillik ediyorum. Yine de elimde olan bir şey yok. 
            
            Bazen de tam tersini düşünerek "En azından artık acı çekmiyor. Bu acımasız hastalıktan da ağrılarından da kurtuldu." Sığınabildiğim tek dayanağım bu düşünceler. 
            
            İyi ki diyebildiğim birkaç şey var. İyi ki onun son zamanlarına kadar yanında olmuşum ve güzel anılar biriktirmişim. İyi ki onunla büyümüşüm ve ona doyasıya sarılmışım. İyi ki o vefat etmeden bir gün önce, yatağında bilinci kapalı uyurken onu doyasıya öpmüşüm. İyi ki o vefat edene kadar yanı başında durmuşum. İyi ki anneannem defnedilirken bile onun yanından ayrılmamışım.
            
            Belki de keşke diyerek yaşamaktansa iyi ki diyerek yolumuza devam etmeyi öğrenmeliyiz. Ne olursa olsun, başımıza ne gelirse gelsin bir şekilde hayat devam ediyor. Mezarlığın önünden geçerken gözlerin dolsa da ya da boğazın düğümlense de hayat bir şekilde devam ediyor, biz de bununla yaşamayı öğrenmeliyiz belki de. 
            
            Sonunu getiremedim çünkü daha fazla yazmaya gücüm kalmadı gibi. Gözlerim doluyor, ellerimde can kalmıyor. Diyeceğim bir şey daha var. Eğer ki birisiyle konuşma ihtiyacı duyarsan bana istediğin zaman yazabilirsin. Her durumda yanında olmayı çok isterim. Sadece bir mesaj uzağındayım unutma ʕ⁠っ⁠•⁠ᴥ⁠•⁠ʔ⁠っ
• Reply