mochi

buraya kadarmış

bölüm bir
          'onlar da canlı!'
          çimlere basmaya kıyamayan çocuk kendini yirmi birinci kattan attı*

kafa dağıtmak için yapılan her şeyin gerçekten kafa dağıtmasından yoruldum. parçalarımı bulamıyorum. 

âh zarifoğlu, bana başka bir gece daha görmeden öleceğini bilen kelebeğin neşesinden bahset, çok yorgunum 

yük değildin
          ama
          büktün
          belimi. 

kendime kendimden başka kendim yok. kendime. kendimden. başka. kendim. yok. 

kendimi yalnız hissediyorum. bu bir edebiyat değil, alanen bir matematik işlemidir. kendimi yalnız hissediyorum. kendimi yalnız hissediyorum. kendimi yalnız hissediyorum. lütfen durun. 

günlerdir uyumuyor. -hayır uyuyamıyor-
          sakin bir tebessümle karşısındaki duvara gülümsüyor. -titreyen elleri ile duvara dokunup irkiliyor- uyuyacağım diyor. -ağlıyor-

unutulan herkes çok üzülür meryem

yıkılmış bir evi işaret ederek “bak, bak bu enkaz bile senin içinden daha düzgün” dedi*