من چون پرنده ای کم‌دل حقارتِ امن قفس را به پروازِ بی قید تقدم میدهم ،چون ماهی کم‌سو سیاهیِ شب را هراسانم! چون خاکستر ،تلخ خنده‌ی آتشم!گاهی از بیمِ مرگ گریزگاهی می‌سازم لا به لایِ دستانِ واژگان و خوی...