CIRCE.

მოკლედ, ცოტა ხნით შემოვირბინე. რაღაცები წავიკითხე, რაღაცები თავადაც მივჯღაბნე.:)
             ახალი წლის არდადეგები როგორ უნდა გაატაროს ადამიანმა თუ არა საკუთარ თავთან ერთად?
             ერთი დიდი სიამოვნებაა. თანაც, როცა 18-ის ხარ, სტუდენტი, შენთვის ,,ბუჩნიაობ", სწავლობ იმას, რაც სიამოვნებას განიჭებს, კითხულობ, წერ.. მოკლედ, ოაზისი თუ არსებობს ამ წყეულ ქალაქში, პირადად ჩემთვის შეუქმნიათ.
             ვაღიარებ, ცოტა Dramaqueen და დეპრესიული რომ ვიყავი ეგ დრო მენატრება, რადგან მუზა სულ მქონდა:დ:დ მოკლედ, იუმორისტული რაღაცების წერა ჩემი საქმე არაა. ახლა ცარიელი ვარ და თუ ვინმე ჭრილობებს გამიგლეჯს, ავოკადოს ტოსტს ვაჭმევ - ეს იქნება ჯილდო ჩემი მუზის ამოქმედების სანაცვლოდ.
             აბა, შემოდგომის გოგონამ ბედნიერებაზე უნდა წეროს სულ?! რაღაც, მეუცნაურება ეს ამბავი. ბოლოდროს, სულ ბედნიერებაზე ვწერ. ვწერ მზის სხივებზე, იმედზე.. ერთი სიტყვით, ბედნიერი ადამიანი ვარ. 
             თუმდა პატარა, ციცქნა, აი, სულ პაწია ტკივილი მაინც მაქვს გულში. იმ ტკივილმა იცის, როგორ ენატრება ხანდახან ჩემს სულს. ალბათ, ის ტკივილი მახსენებს ძველ ჩემს თავს.
             ასკეტური ცხოვრება მოვინდომე მთელი დღე-ნახევრით და თავი ბუდისტი ბერი მეგონა, ისეთი დასკვნები გამოვიტანე. :) 

უჩემობის ერთ წელს გილოცავ.
          უჩვენობის ერთ წელს.
          ჩავიციკლე.
          ხან მახსოვხარ.
          ხან საერთოდ არა.
          ერთი წელი გავიდა. 
          I really wish I was Heather.
          ყველაფერი მაქვს ცხოვრებაში. წარმატებული ვარ,
          მაგრამ
          შენ არ ხარ აქ.
          ამას შენ ვერ გიზიარებ, რადგან უკვე ერთი წელია აღარ გიყვარვარ.
          

Happy bday 
          my fav stranger
          I just published "¹/¹" of my story "Bday Letter". https://www.wattpad.com/1586171883?utm_source=android&utm_medium=profile&utm_content=share_published&wp_page=create_on_publish&wp_uname=moonisalone

ვეღარასოდეს შევხვდებით ერთმანეთს, თუმცა არ ვბრაზობ ამაზე. ვიცი, ეს ასე უნდა მომხდარიყო
          და,
          მაინც,
          ხანდახან კვლავ მსურს ჩვენი გზები გადაიკვეთოს. 

You bday's coming my love.
          I promise I'll congratulate you
          Even if you're far away from me.

I say I'm over you, but everytime when someone new enters my life, I still hope that you'll come back and stop them

 ჩემი ნაწერები მხოლოდ შენ გეძღვნება. პროზა, პოზია - არ აქვს მნიშვნელობა. შენზე ვწერ, ყველა სიტყვაში შენ ხარ, შენ ჩქეფ ჩემს სისხლძარღვებში. აუტანლად მღლი, ნეტავ, არც არასოდეს შევხვედროდით ერთმანეთს.

  რამდენჯერაც მეტროში ჩავდივარ და ყურსასმენებს ვიკეთებ (რაც უნივერსიტეტის გამო მუდამ ხდება), ერთ სიმღერას ჩავრთავ ხოლმე. ძალიან მიყვარს, ბოლოდროს ხშირად ვუსმენ და ყველა სიტყვა უნებურად დავიზუთხე კიდეც. ამ დროს ათასგვარ სცენარს წარმოვიდგენ იმაზე, თუ რაოდენ დიდი ბრძოლა გამოვიარე, რათა აქამდე მოვსულიყავი - დავხვეწილიყავი, გავზრდილიყავი.. მიუხედავად ამისა, ერთი დიდი დანაკლისია ჩემს სულში - შენ. ყოველდღე, როდესაც რაიმე ახალს ვაკეთებ და საკუთარი თავით ვამაყობ, მთელი გულით მინდა, რომ ამის გაზიარება შენთან შემეძლოს. ვჯავრობ ხოლმე: ალბათ, მეგობრადაც არ გამოვდგები, თორემ ახლა ერთმანეთთან საუბარი მაინც შეგვეძლებოდა-მეთქი. 
            განა მიყვარხარ? არა. უბრალოდ, ზედმეტად ჩემი ადამიანი იყავი. უბრალოდ, იდეალურად მიცნობდი, თითქოს ჩემი შინაგანი ბავშვი შენს ხელთ იყო. ხოდა, 10 თვეა ის ბავშვი სახლში აღარ ყოფილა. 10 თვეა არ მიგრძვნია, რომ სასურველი ვარ. უფროსწორედ, არაერთისთვის სასურველი გავმხდარვარ, მაგრამ მათგან ეს არ მჭირდებოდა. მხოლოდ შენგან. და დღესაც, როდესაც მეკითხებიან, რას იზამ, რომ დაბრუნდესო, პასუხი არ მაქვს. ალბათ, იმიტომ, რომ აუცილებლად მომინდება გესაუბრო. ამდენი თვის დუმილი დავარღვიო, შემდეგ კი მე თვითონ გკრავ ხელს, რადგან ჩვენი ერთად ყოფნა შეუძლებელია.

  დღემდე იმაზე ვფიქრობ, ბოლოჯერ რომ ვესაუბრეთ ერთმანეთს. იმაზე, თუ როგორ ბავშვურად ვიბოდიალე სისულელეები. იმდენად მიყვარდი, რომ უნებურად მეზიზღები-მეთქი, გითხარი. არადა, როგორ უნდა შემზიზღებოდი, მე ხომ ყველაზე მეტად შემიყვარდი დედამიწის ზურგზე მოსიარულეთაგან. და მას შემდეგ არც გამოჩენილა მოკვდავი, ვისაც ვაჩუქებდი იმ სიყვარულს, შენ რომ გეკუთვნოდა ოდესღაც.
             დაბრუნებას დღემდე არ მოგთხოვ. არც დაბრუნდები, რადგან ჩვენი გზები არასოდეს უნდა გადაჭრილიყვნენ, ალბათ. 
          მხოლოდ სიზმრებში წარმოვიდგენ ჩვენს დიალოგს. რამდენი კითხვა მაწუხებს, რამდენი რამ მინდა ვიცოდე შენგან. რამდენ დაუსრულებელ დარდს მინდა წერტილი დავუსვა და, მაინც, არსად ხარ. უფროსწორედ, ხარ, მაგრამ არა - ჩემთვის. შენ არ ხარ ხელმისაწვდომი, მე კი არ შემიძლია ამ კითხვებზე პასუხი მივიღო.
             მენატრები. ხანდახან ისე გადის თვეები, რომ არ მახსოვხარ, ხანდახან კი მუდამ შენზე ვფიქრობ. ვფიქრობ იმაზე, თუ როგორ მინდა შენი საუბრის მანერა გავიხსენო და ვერ ვიხსენებ. 
            სიზმრებშიც ისე ხშირად მოდიხარ, ხანდახან მინდა, რომ მეც გესიზმრებოდე ხოლმე. მინდა, რომ გაგახსენდე.
            ირონიულია, რომ სამყაროში არავინაა ჩემი ახლო ადამიანების გარდა, ვინც მადარდებს. ვერავინ ეხება ჩემს გულს იქამდე, სანამ შენზე არ მეტყვის რამეს. ჩემი აქილევსის ქუსლი ხარ. ტყვია ხარ, რომელიც თვეებია ჩემს სულშია და ქირურგებმა ვერ ამომაცალეს.
             არ მოგძებნი, არ გთხოვ დაბრუნებას. მხოლოდ მომენატრები, ისევ. ისევ მომინდება შენს სიბნელეში გამობრწყინებული სინათლე ვიყო.

 ჩემი ერთადერთი სასუნთქი საშუალება იყავი ოდესღაც. მას მერე ვეღარ ვსუნთქავ და ყოველდღე მხრებით დამაქვს ეს მძიმე სამყარო.