Yıllar önce okumaya başladım. Uzun bir süre sadece okudum. Anladım, etrafıma baktım ve insanları tanıdım. Sonra okuduğum sonlar yetmemeye başladı. 'Neden böyle bitti?' diye sızlandığım kitaplarla doldu raflarım. Sonra karakterlere kızdım; 'nasıl yaparsın bunu? ' diye evde çığlıklar attım. Bir baktım, kafamı yastığa koyduğumda aklım hepsini teker teker düzeltiyor. Ondan sonra da kafamın içindeki renkli dünya hiç bir zaman solmadı. 
Hep kafamın içinde gizli kalacağını düşündüğüm bu dünyayı başkalarına da göstermeye geldim. Çünkü yazarken ne kadar mutlu olduğumu anladım.