ruzgararinc

Ederim neydi? Bilmem.
          Bir melek kadar mıdır, yoksa bir şeytan kadar mı?
          Nereden geldim, bilmem.
          Uzun zamandır bir yol yürümüşüm ve sonuna gelmişim.
          Gülümsemişsin uzaktan bana, çok mu?
          Kokunu getirmiş rüzgâr, burnumun direğine...
          Yediğim yemekten, içtiğim suya kadar zehirlenmişim yokluğunla.
          Bir gözlerini görmüşüm çok mu?
          Ederim de kederim de varsın, ölsün.
          Ben seni istemişim, çok mu?
          Bana acıyan yerlerimden dokun, ve oturup da insaf et be kadın!
          
          Rüzgâr Arınç 

"Âşk" üzerine dal kıpırdamıyordu artık.
          Ve olmayacak üzere "Âşk" karın doyurmuyor diye yalan da söylemeyelim.
          Yokluğum bir parça ekmek değil, sensin.
          Sensin beni bu denli aç bırakan, açlık ile ölüme sürükleyen.
          Gel ki bitsin bu açlığım,
          Gel ki dursun dünya,
          Gel ki iyi hissedeyim.
          Biliyorum ne sen geleceksin ne de ben bekleyeceğim artık.
          Ama olur da gelirsen bil ki beklemişim zaten.
          
          R.G

Yolun sonunu iyice görüyorum: Kendini bulmaya başlamış bir adam ve kendini kaybetmeye başlamış bir kadın.

"Wi ruhı hewa, wi warê sewwa, mewtanê ewe."
          (Ruhum o’dur, oksijenim o’dur; evim de o'dur mezarım da..)

"Keşke başka bir coğrafya veya başka bir devrin insanı olsaydık seninle; başka bir bahar hayal et bize olur mu?.. Başka bir dünya... Kirlenmemiş iki beden bulunur elbet, aynı çağda ve aynı yaşta iki insan dile bize."

"Yediğim yemekten, içtiğim suya kadar; saçının telinden, ayak uçlarına kadar çok özledim seni."

Onun bahçesinde bir ağaç olmanız, iyi bakılıyor olduğunuz anlamına gelmez. 
          Bu yüzdendir ki âşk, ev değil; yuvadır.
          
          R.G.

İçimde taşıdığım her yük bu dünyanın kendi ağırlığının ırzına geçiyor. Sokakların, betonların, o sahte kalabalıkların taşıdığı keder de neymiş? Benim göğsümün altında büyüttüğüm bu kör karanlık, yeryüzünün tüm yüklerini bir çırpıda piç etmeye yetiyor. Dünya kendini ağır sanıyor, oysa benim tek bir gecelik sessizliğimin altında ezilip can çekişiyor.
          
          R.G
          
          (Kirli Edebiyat)

Bu devri sevda, şu kadarcık dört duvar içine sığmıyor. Çirkin bedenimin en güzel yanı kalbim. Duyuyor musun beni? Ses ver ne olur... 'Canına değmez' de devam edersen tek başına, ne eylerim bu dünyanın düzenine?
          
          R.G.

Ve onlar, bir bedenin güzelliğine aldanıp, güzel yürekleri yok edecekler.
          
          Sonra kirletip, "Temiz insan kalmamış" diyecekler. Sevmeyi, aptalca zevklere benzeterek sevecekler ve buna "Aşk" diyecekler. Ruhu doyurmak yerine, kirli nefislerini doyuracaklar.
          
          Onlar, aşkın el ele tutuşmak olmadığını, bedenlerin birbirine değmeden de âşkın olunabileceğini bilmiyorlar.
          
          Kirliliği düşünürken nefesi kesilen değil, görünce kalp atışlarından dolayı nefesi kesilenler âşıktır.
          
          Ve biz, oturup da değemedik hiç birbirimize onlar, ten tene; birbirlerinin gölgesinin içinde iken bile.
          
          R.G.
          
          (Kirli Edebiyat)