Şevval

Serden geçtim
          Senden geçemedim.. 

Bir sevda çaldı kapımı. Elinde bavul, içinde vedaları... gideceğini bile bile içeri buyur ettim. Tebessüm etti ve sırtını döndü. Ardına bakar sandım, bakmadı. Bir damla yaş süzüldü sol gözümden. Boşuna bekleyişti benimkisi
          Çünkü gidenler arkalarına bakmazdı...

Alare Alare Alare damarim tuttu

Yeni bölüm bekliyorum

https://www.wattpad.com/story/361805258?utm_source=android&utm_medium=link&utm_content=story_info&wp_page=story_details_button&wp_uname=Moonlight8a

Oysa ben sana
          Ardımda hüzünlerimi bırakarak gelmiştim...

Ben burada böyle oturup sigara içeyim diye mi şehit oldun sen, arkadaşlarımla gülüp eğlenelim zaman öldürelim diye mi şehit oldun? Sahi sen kim için gittin oraya? Görgüsüzce askerlerin para için çalıştığını söyleyenler için mi, askerlere cani diyenler için mi, yoksa mesleğini ayaklar altına alarak seninle dalga geçenler için mi?
          
          Sen kim için öldün?
          
          
          Kitabımın ilk bölümünden hatırlarsınız bu satırları. Gerçekten hissederek içimden gelerek yazdım bunları. Unutmayın arkadaşlar unutturmayın. Onlar akıllarınızda bir haber kesitinden gördüğünüz 45 saniye olarak değil;şuan yaşamanızı sağlayan, evinizde açta açıkta kalmadan oturmanızı sağlayan şanlı Türk askeri.
          Onlar şehitler. 
          Kahraman mehmetçiğimizi, şehitlerimizi, Türk askerini unutanın kanı; şehit edenin soyu kurusun!

Secdeye varıp da Rabbe kavuşmak mıdır aşk.
          Kıblesi kaybolan neylesin aşkı?

Lütfen gülme, gülüşün ölüm bana, bir bakışın sürgün bana

Ne yapsam bu yüreğimdeki ağırlığı 
          Kaldırıp nereye koysam?