Gelin kitabını nasıl okuyup bitirdim, farkında bile değilim. Hissettiklerimi kelimelere dökemiyorken bunları yaşayanları düşünemiyorum.
Aklıma yıllar önce duyduğum bir olay geldi. Eskiden ana babanın yanında gelinler çocuklarını kucağına alamazmış. Ayıp derlermiş…
Bir gelin kucağındaki bebeğiyle çeşmeye giderken kayınbabası geçiyor ordan yanında başka bir adamla. Gelin olduğu yere bebeği bırakıyor biraz ileride adamlarım gitmesini bekliyor. Nasıl olduysa artık gitmiyorlar, bebeğin ağlama sesi duyuluyor, kadın bakamıyor. Bebek susuyor, adamlar gidiyor, gelin bebeğe koşuyor…
Karıncalar, bebeğin ağzına, burnun, gözüne, her yerde karıncalar. Bebek oracıkta bi ayıp uğruna ölüyor.
Bu hikayeyi ilk duyduğuma daha küçüktüm. Yıllar geçti unutamadım, çocuğum oldu ve ne zaman aklıma gelse içim acır.
İnsanlar kendilerine yapıyor ne yapıyorsa.
İnşallah tüm bahtsız bebekler, gelinler, anneler, nineler cennete huzur bulurlar