sterlicias

beş kala ölümsüz olmana, gün yaralarsa geceyi yakala.
          sayısız yıldız gökyüzünde, en büyüğünü güneş sanıyorlar hâlâ.
          oysa aklım; güneşi beklerken avuçlarından bana döküldüğün o sabahta.

insan barındırır mıydı yanında göremediğini kalbinde?

Övünmek gibi olmasın ama Acının tatlı balı bana yazıldı.

bir bitişte bin yitiriş.

yok ettiğim ne varsa,
          bir bir temizliyorsun.
          parçaladığım bütün umutları,
          içime geri yerleştiriyorsun.
          sen baktın bana,
          güller açıldı kalbimde. 
          ardından öptün tek solukta,
          ölmek şimdi ne güzel.

ince parmaklarına yol belirlemişsin saçlarımı,
          geziniyorsun belirsizce.
          tellerine değdikçe çığlıkların esintilerinde şiirler duyuluyorsa,
          ve de bankımızda kitaplar birikmiş iken..
          bana en çok kanınca, öldüğümde seninle gömülmek yakışır zannımca.

ruhun okşanmak ister, durduramaz kendini.
          tam o vakit gelir karşına; 
          ölüm açar kucağını beyaz zambaklarla.
          

insanın ruhu; vücudunun bitkin parçası. kendi okyanusunda boğulmak yerine o derinliği aşacak birine muhtaçtır her daim.

've en güzel yerinde evin.

dumanın altı da, üstü de aynı tattaydı.