swoswe

her sabah başka bahâr olsa da ben uslandım,
            uğramam bahçelerin semtine gülden yandım.

beklemem fecrini leylâklar açan nîsânın,
            özlemem vaktini dağ dağ kızaran erguvanın.

beni bir lâhza müsâit bulamaz idlâle,
            ne beyaz bâkire zambak, ne ateşten lâle.

desem ki sen benim için,
            hava kadar lazım,
            ekmek kadar mübarek,
            su gibi aziz bir şeysin;
            nimettensin, nimettensin!
            desem  ki...
            inan bana sevgilim inan,
            evimde şenliksin, bahçemde bahar;
            ve soframda en eski şarap.
            ben sende yaşıyorum,
            sen bende hüküm sürmektesin.
            bırak ben söyleyeyim güzelliğini, 
            rüzgârlarla, nehirlerle, kuşlarla beraber.
            günlerden sonra bir gün,
            şayet sesimi farkedemezsen,
            rüzgârların, nehirlerin, kuşların sesinden,
            bil ki ölmüşüm.
            fakat yine üzülme, müsterih ol;
            kabirde böceklere ezberletirim güzelliğini,
            ve neden sonra
            tekrar duyduğun gün sesimi gökkubbede,
            hatırla ki mahşer günüdür
            ortalığa düşmüşüm seni arıyorum.

seni yitiriyorum 
            çok karanlık bir anda. 
            birden uyanıyorum, 
            bakıyorum aydınlık; 
            uyuyorsun yanımda..
            güzelce.

ben seni seviyorum, 
            gizlice.
            el-pençe duruyorum, 
            yüzüne bakıyorum, 
            söylemeden, 
            tek hece.. 

uykunun içinde bir rüya, 
            rüyamda bir gece, 
            gecede ben.
            bir yere gidiyorum, 
            delice.
            aklımda sen.. 

ölünce kirlerimizden temizlenir, 
            ölünce biz de iyi adam oluruz; 
            şöhretmiş, kadınmış, para hırsıymış, 
            hepsini unuturuz.

ölürüz diye mi üzülüyoruz? 
            ne ettik, ne gördük şu fani dünyada 
            kötülükten gayri? 

bakma fakirmişim, kimsesizmişim; 
            - akşam üstüne doğru, kış vakti - 
            benim de sevdalar geçti başımdan. 
            şöhretmiş, kadınmış, para hırsıymış; 
            zamanla anlıyor insan dünyayı. 

geldiğimde tek tanrılı dinlerde yer yoktu
            suratımı astım
            kırk vakt’e bakıp sana inandım 

diyebilirim ki bilinmeyen dualar buldum
            başka bitkiler
            ıhlamur
            susmak ve yutkunmak

ve başa dönemezsin 

ama unutma ki daha fazla burada kalamazsın 

bitiriyorum burada 

başım omzunda iken sayıkladığıma bakma
            beni istediğin yere götür.
            ikimiz de ne uykudayız,
            ne uyanık.

tanımamak tanımaktan iyidir,
            seni bir kere tanıdıktan sonra
            yaşamak acısını da tanıdım.
            bu acıyı beraber tadalım
            mâra.

evet, ağlamaklı oluyorum, demdir bu.
            hani, kurşun sıksan geçmez geceden,
            anlatamam, nasıl ıssız, nasıl karanlık...
            ve zehir - zıkkım cıgaram.
            gene bir cehennem var yastığımda,
            gel artık...