Sevilmek

〰2〰

Önceki okulum gayet normal bir devlet lisesiydi. Zaten şimdiye kadar hiç özel okulda okumamıştım. Lisede de bu böyle devam ediyordu. Bana göre lisede özel okulda okumak zaten saçmalıktı. Özel okuldakiler benim için hep bir alt gruptaydı. Puanı iyi olmayan çocuklar okula biraz para verip fen liselerine girebiliyorlardı. Peki ya diğerlerinin emeği? O okulda tüm yıl çalışıp tam puan çıkaran kişilerde var, otuz yanlış çıkaran kişilerde. Böyle bir ortamda başarılı olmayı nasıl bekleyebilirsin ki?

Nakil aldırdığım okul eski okuluma göre biraz daha kötüydü. Çünkü burası küçük bir şehirdi. Çanakkale'de sadece iki tane fen lisesi vardı ki zaten. Yaşıtlarıma göre başarılı sayılabilecek bir öğrenciydim. Notlarım hep yüksek olurdu. Bu yeni düzenin başarımı etkilememesini umuyorum.

Duvarları mavi olan okulun içi de masmaviydi. Bu biraz insanın içini boğuyordu ama fena da sayılmazdı. Sadece mavinin farklı tonları kullanılsa daha güzel olabilirdi belki. Eski okulumdan pek bir farkı yoktu doğrusu. Farklı köşelerde takılan kız grupları, dolaplarını çarpan erkekler, yine birilerine bakıp gülüşen kızlar, şakalaşan erkekler, telefonla konuşan kızlar, el şakası yapan erkekler, fotoğraf çekilen kızlar, önlerine geçen erkekler, kızlar, erkekler, kızlar, erkekler...

Bu karmaşanın içinde bir yerlere gitmeye çalışan birisi. Giydiği önlükten öğretmen olduğunu anlamıştım. En azından öğretmenler odasına gidebilirim diyerek onu takip ettim. Henüz öyle çok dikkat çekmemiştim. Zaten pek de dikkat çeken birisi değilimdir. Normal kahverengi dalgalı saçlar, kahverengi gözler ve yazdan kalma bronz bir ten. Kısa sayılmayacak kadar uzundum aslında, ama bu insanların kafasını kaldırıp bakacağı bir uzunluk da değildi, normalden biraz daha inceydim işte. Bundan ibarettim. Kalçama kadar uzanan saçlarım veya renkli gözlerim yoktu. Dikkat çeken göğüslerim veya mükemmel bacaklarım da yoktu. Çoğunla göre sıradan sayılabilecek bir kızdım. Sıradan, normal, herkes gibi... Dış görünüşe pek dikkat eden birisi değildim zaten. Ama kendimi hiçbir zaman beğenemedim. Hangimiz beğendi ki zaten? Hangimiz içinden gelerek kendine sen çok güzelsin dedi. Düşününce var böyle insanlar aslında. Hem gerçekten güzelsen neden inkâr edeceksin ki? Güzelsen neden kendine çirkin diyesin ki? Evet, başkalarına ben çok güzelim dersen egoist diyebilirler senin için. Ama insan kendisi ile barışık olmalı. Güzel sayılan gruba girmiyor olabilirim evet ama kendimle barışığım. Ne yani sırf dış görünüşüm birkaç erkeği etkilemiyor diye hayata küsecek halim yok ya! Bende isterdim 'Onu kendime âşık ederek acı çektireceğim' diyebilecek kadar güzel olmayı. Ama ben buyum ve yapacak bir şey yok.

Öğretmen kişisini takip ederken nereye gittiğimi hala bilmiyordum. Birkaç kişi beni işaret ederek bir şeyler konuşuyorlardı. Hadi ama hiç mi terbiye öğrenmediniz? Birkaç kişi beni fark edebilmişti. Öğretmen hızla merdivenlerden inmeye başladı. Neden bu kadar acele ediyordu ki? Bir toplantıya yetişmeye çalışıyor olabileceğini düşündüm ve yukarı geri çıkmak için duraksadım. O sırada bir alt katın en alt kat olduğunu fark ettim. Öğretmenler odası burada olabilir miydi? Öğrenci gürültüsünden uzaklaşmak için böyle bir şey yapmışlardı belki de. Kendimi tebrik ederek bende hızlıca en alt kata indim. Fakat burada kazan dairesinden başka bir yer yoktu. İyi ama o adam burada ne yapıyordu. Hayır hayır hayır burnumu sokmamalı ve derhal yukarı çıkıp müdüre gitmeyelim. Topuğum üstünde geriye döndüm. Gidip gitmemek arasında kalmışken içeriden sesler gelmeye başladı. Duraksadım. Burnunu sokma Ezgi, yapma. Kapı sonuna kadar açıktı biraz daha yaklaştım. Yapmasana şapşal kız, hadi yukarı çık. İçeriden gelen sesler pek iç açıcı değildi. Orada o adamdan başka birileri de vardı.

Sessizce içeri girdim ve duvara yanaştım. Buradaki öğretmenler neler karıştırıyordu böyle? Gözlerim karanlığa alışıyordu yavaş yavaş. O sırada sesler tam olarak geliyordu işte.