(Unicode)
"ဟေ့ကောင် ဒီစည်းကို ကျော်မလာနဲ့လို့"
*လေသံဖြင့်*
"ကျော်လာတော့ဘာဖြစ်လဲ ဒီခုံကို ကလေးလေးပိုင်တာမှမဟုတ်တာ"
"မင်း ဟင်းးး ငါနော် တော်ပြီကွာ"
စာသင်တဲ့တောက်လျောက်လက်ကြီးက သူများဘက်ကိုနယ်ကျော်လိုက် ခြေထောက်ကကျော်လိုက်နဲ့ သွားပြောရင်လဲ အီစီကလီမျက်ခွက်နဲ့ပိတ်ထိုးချင်စရာအတိ
မျက်စောင်းသာထိုးပြီး အရှေ့ကိုလှည့်တော့ သမိုင်းဆရာနဲ့အကြည့်ချင်းကစုံ ရင်တွေခုန် မျက်လုံးအမြန်လွှဲလိုက်ပေမဲ့
"Gun ထပါအုံး စောနကမေးခွန်းနံပတ်၄အဖြေလေးပြောပါအုံး"
"အဲ ဗျာ ဆရာ စာစာမျက်နှာဘယ်လောက်လဲ"
ဒုန်း!!!
"စာကိုအာရုံမစိုက်ပဲ ဘယ်ကိုအာရုံစိုက်နေတာလဲ ဒီနှစ်ပြီးရင်တက္ကသိုလ်ပဲတက်ရတော့မယ် အခုထိစာကိုသေချာမလုပ်ဘူး သွားအတန်းရှေ့ ဒူးထောက် လက်မြှောက်နေ"
"ဘေးနားမှာမျက်စိကျွတ်ကျမတက်ကြည့်နေတဲ့ကောင်ရှိမှတော့ဘယ်လာစာကိုအာရုံရမှာလဲလို့"
Gunရဲ့ဆူပုတ်ပုတ်နဲ့ခပ်တိုးတိုးအသံကိုဘေးက Off ကလွဲပြီးဘယ်သူမှမကြား
"ဘာတွေပွစိပွစိပြောနေတာလဲသွားရပ်"
"ကလေးလေး များများစားနော် ကိုယ့်အချစ်တွေထည့်ပေးထားတယ်"
"အဟွတ် အဟွတ်"
"ဖြေးဖြေး ရော့ရော့ ရေ အဆင်ပြေရဲ့လား"
"အဆင်ပြေတဲ့ပုံပေါက်နေလား"
"မပေါက်ပါဘူး"
"သိရင်ဘာလို့မေးနေသေးလဲ"
"စိတ်ပူလို့ပေါ့ကလေးလေးရဲ့"
"မင်းဖေကြီးကို စိတ်ပူလို့အရွက်တွေချည်းထည့်ပေးနေတာလား"
"ဪ ဒါက ကိုယ်ကအရွက်မစားဘူးလေ ကလေးလေးစားတော့အရပ်ရှည်တာပေါ့"
"ခွေးသား မင်းမကြိုက်လို့ လာထည့်တာကိုများ ဘေးဖယ်စမ်းငါ့ဘေးနားလာမထိုင်နဲ့သွား"
"အချစ်ငှက်တွေသတ်မနေနဲ့ မြန်မြန်စား"
Newဆီမှအသံကြောင့်
YOU ARE READING
ဘေးအိမ်ကကိုလူချောကကျနော့်အပိုင်ဗျ/ေဘးအိမ္ကကိုလူေခ်ာကက်ေနာ့္အပိုင္ဗ်
Fanfictionmini ficလေးပါ ><
