[Unicode]
"ဗျာ အဲ့လိုဘယ်မှာရှိလို့လဲ တစ်အိမ်လုံးခရီးသွားပြီးဘာလို့ကျနော်ကနေခဲ့ရမှာလဲ မားတို့မတရားဘူး"
"ပိစိ က စာမေးပွဲရှိတယ်လေ အခုသွားမှာက အလုပ်ကိစ္စပဲလေ စိတ်မဆိုးနဲ့"
"ဒါပေမဲ့မမကပါဘာလို့လဲ"
"သမီးလည်းအလုပ်ကိစ္စနဲ့ပြန်တာလေကွယ် ပိစိကလိမ္မာပါတယ်"
အဖေရဲ့ ချော့သံကြောင့် ဆူပုတ်နေပေမဲ့
"မပူနဲ့ ဘေးအိမ်ကကောင်လေးအဖော်လာနေပေးလိမ့်မယ်"
"ဗျာ မနေဘူးနော် မနေဘူး အဲ့ကောင်နဲ့တော့"
"လျှာမရှည်နဲ့ပိစိ နင်တစ်ယောက်ထဲပေးနေရင် ငါအိမ်ဇောက်ထိုးဖြစ်သွားမှာငါသိတယ်"
"ဟာဗျာ အဲ့တာဆိုလည်း Newနဲ့သွားနေမယ်"
"ဘာမှNewတွေOldတွေလုပ်မနေနဲ့ သူ့အိမ်ကဆရာနဲ့စာခေါ်သင်နေတာ သူများကိုသွားမနှောက်ယှက်နဲ့"
"ကျနော်တို့က..."
Atthaphan ဘုတ်! ဆိုပြီး ပျောက်သွားပါပြီ မားရဲ့ အကြည့်တစ်ချက်နဲ့ ပြာဖြစ်သွားလို့လေ
" ဒီတစ်ခေါက် အဆင့် တွေအောက်ဆုံးရောက်ကြည့်အတွေ့ပဲ ဟိုကောင်လေးကိုစာကူလုပ်ပေးဖို့ပါပြောထားတယ်"
"ဟာ..."
"မကျေနပ်ရင်အထုတ်ပိုက်အိမ်ပေါ်ကဆင်း"
"55555မွေးစားသားလေး"
အဆူခံနေရတာကိုမျက်နှာလာပြောင်တဲ့အမဖြစ်သူကိုမျက်စောင်းတစ်ချက်သာကျွေးပြီး
စစ်ကူရမလား အဖေ့ဘက်လှည့်တော့လည်း မယက(မယားကြောက်)ဥက္ကဌကြီး အဖေက
"ငါလည်းမတတ်နိုင်ဘူး my son" ဆိုတဲ့ မျက်လုံးရွဲကြီးတွေနဲ့ကြည့်နေလေရဲ့
ခေါင်းကိုသာခါယမ်းပြီးခပ်ပြင်းပြင်းကုတ်မိတော့သည်။
ဘေးအိမ်ကကောင်ပြောင်းလာတဲ့နေ့တွေက Atthaphan အတွက်တော့ ပြဿဒါးတင်မဟုတ်ဘူးပြဿဒါးပေါ် ပြဿဒါးဆင့်တဲ့ double ပြဿဒါးနေ့တွေပဲဟေ့
ကိုယ့်ဘာသာလောင်မြိုက်ပြီးခြံထဲဆင်းထိုင်နေလိုက်သည်။
ပါးကိုဖောင်းပြီး ရှေ့မျက်နှာပေါ်ကျနေတဲ့ ဆံပင်တွေကိုလေပူနဲ့တစ်ချက်မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း
YOU ARE READING
ဘေးအိမ်ကကိုလူချောကကျနော့်အပိုင်ဗျ/ေဘးအိမ္ကကိုလူေခ်ာကက်ေနာ့္အပိုင္ဗ်
Fanfictionmini ficလေးပါ ><
