𝑲𝒐 𝑲𝒐 ♡︎

♡︎1(Unicode+Zawgyi)

-unicode-

နားရွက်တစ်ခုလုံးနီးပါးဖောက်ထားတဲ့အပေါက်တွေထဲကို အဆင်ပြေမယ်ထင်တဲ့ဟာတွေကို နားကပ်ဘူးထဲကနေရွေးတပ်မိသည်။ ပုံမှန်နေ့တွေကတော့၀တ်မယ့်အ၀တ်အစား ဘာညာလည်းလိုက်ဖက်အောင်ရွေးချယ်ကောင်းရွေးချယ်နိုင်ပေမယ့် ဒီနေ့မှာတော့ အဲ့လိုစိတ်ကရှိမနေပါ။ ဒီတိုင်းနားရွက်ကြီးလွတ်နေတာအဆင်မပြေလို့ မြင်တာတွေဆွဲကောက်ဖြည့်နေတဲ့ပုံမျိုး။ အမှန်တော့ ဒီနေ့ဟာ နွေဦးရဲ့အစမို့ကောင်းကင်ကကြည်လင်ကာ ညနေအတော်စောင်းမှ အိပ်ရာနိုးလာသော်လည်း စိတ်ကြည်လင်သယောင်ရှိနေပေမယ့် အိပ်ရာနိုးပြီးမကြာ၀င်လာတဲ့ message ကြောင့် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အာရုံတွေနောက်သွားရခဲ့သည်။
- Hey!! Nelly...နင့် Oh Yoo Jung ဆိုတဲ့တစ်ယောက်က နင့် ကိုကိုနဲ့ အီနေတယ်တဲ့ -
ဖုန်းထဲက message ကိုအထိတ်တလန့်ကြည့်ရင်း Oh Yoo Jung ဆိုတဲ့အမည်နာမကို မှတ်ညာဏ်ထဲအပြေးအလွှားစဉ်းစားမိသည်။ ဖုန်း screen ပေါ် လက်ချောင်းတွေကို ခက်သွက်သွက်လှုပ်ရှားမိတော့ ထွက်လာတဲ့ ig accက အီလောက်တဲ့ တန်း၀င်မှုမျိုးပါပဲ။ ဒီတခါလည်း အထိတ်တလန့်ပါပဲ။ ဖြစ်စဉ်တွေက ဘယ်တော့မှမရိုးအီခဲ့။
...............................
အ၀င်ပေါက်ကနေ ၀င်ဖို့တန်းစီအစစ်ဆေးခံနေရတဲ့ လူတွေကို ကျော်ကာလျှောက်သွားလိုက်တော့ တံခါးရှေ့က၀န်ထမ်းက မြင်တာနဲ့ ချက်ခြင်းတံခါးဖွင့်ပေးသည်။ ၀င်သွားလိုက်တော့ ရင်းနှီးနေတဲ့လေထုနဲ့ အတူ ဆူဆူညံညံဂီတသံများ၊ ကခုန်သောက်စားနေကြသူများ။ အကုန်လုံးဟာနေသားတကျ။
စားပွဲတစ်ခုမှာနေရာယူလိုက်တော့ သောက်နေကျဟာကို waiter လေးက လာချပေးတယ်။
ပြီးနောက် ပြာလဲ့လဲ့ခွက်ကို တစ်စိမ့်စိမ့်အရသာခံသောက်ကာ သံစဉ်တွေကို ခံစားပြီး ဟိုဟိုဒီဒီမျက်စိကစားနေလိုက်သည်။
ခဏကြာပြီးနောက်မှာ အလွတ်ရနေပြီဖြစ်တဲ့ ရေမွှေးနံ့နဲ့အတူ ဘေးကခုံမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ၀င်ထိုင်လာသည်။
“ဘာလာလုပ်တာလဲ”
ဒီကိုရောက်နေတာကို မကျေမနပ်ဖြစ်နေတဲ့ပုံအပြည့်နဲ့ မျက်ခုံးတန်းတွေကို စုကျုံ့ပြီးပြောတယ်။
“ကိုကို့ ဆီလာတာမဟုတ်လို့ မပူပါနဲ့”
“ငါ့ဆီကိုလာတာမဟုတ်လို့ ပူနေတာ။ ဘယ်သူနဲ့လာတွေ့တာလဲ”
“Oh Yoo Jung ဆိုတဲ့အလှလေးနဲ့”
“သိရပြန်ပြီလား မင်း! သတင်းဌာနမှာအလုပ်လျှောက်ပါလား”
“ဝါသနာမပါဘူး”
ပြောရင်းဆိုရင်းပဲ ဘောင်းဘီနောက်အိတ်ထဲက စီးကရက်ဘူးကို ဆွဲထုတ်လိုက်တော့…
“ဟိတ်…ဆေးလိပ်သောက်မယ်ဆို smoking areaကိုသွား ငါ့ clubထဲ စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့လုပ်မလာနဲ့” ထင်တဲ့အတိုင်း မျက်ခုံးတွေတွန့်ချိုးပြီး အော်လာခဲ့သည်။ ဒါအကွက်ထဲ၀င်တာပဲ။
“လိုက်ခဲ့ပေးမလား” ခပ်ပါးပါးလေးပြုံးရင်းမေးလိုက်တော့ မျက်အိမ်ကျဥ်းကျဥ်းတွေကနေ မကျေနပ်တဲ့အကြည့်တစ်ချက်ကိုလက်ခံရရှိလိုက်သည်။
အဆောက်အဦးနှစ်ခုကြား မီးရောင်မှိန်ပြပြလမ်းကြားထဲ နံရံကိုမှီထားရင်း စီးကရက်ကို ရှိုက်လိုက်ကာ ရှေ့တည့်တည့်ကနေ ငုံ့မိုးကြည့်နေသူထံ အခိုးငွေ့တွေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်တယ်။
သူက နှုတ်ခမ်းပါးတွေကို ခပ်တင်းတင်းပိတ်ကာကြည့်နေတာက သိပ်သဘောတွေ့နေတဲ့ ပုံတော့မပါ။
“မဆိုးပါနဲ့လား”
“ဒါလဲ ဝါသနာမပါဘူး”
“ဟူး.....” သူသက်ပြင်းချတယ်။ အတော်ကိုစိတ်ညစ်နေပုံပဲ။
Nelly သူနဲ့ပိုနီးကပ်အောင်ရှေ့ကိုတိုးလိုက်တယ်။ ထို့နောက် သူ့ leather jacketရဲ့ကော်လံစကိုကိုင်ဆွဲချကာ သူ့နှုတ်ခမ်းပါးတွေကို နှုတ်ခမ်းထူထူ‌တွေနဲ့ထိကပ်ပစ်လိုက်တယ်။ တဖြည်းဖြည်းချင်း သူ့အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ငုံထွေးလိုက်တဲ့အခါ သူ့ဘယ်လက်ဟာ ခါးကိုသိမ်းပွေ့လာပြီး ညာလက်က ပါးခပ်ဖွဖွထိကိုင်လာတယ်။ ထိုအခါ သူ့ jacketကော်လံပေါ်က လက်တွေကိုလည်း သူ့လည်ဂုတ်ပေါ်သို့ ပြောင်းလဲသိုင်းဖက်လိုက်ကာ လက်ချောင်းတွေကို သူ့ဂုတ်ပေါ်က ဆံပင်တွေထဲထိုးဖွလိုက်တယ်။ ဂုတ်ထောက်နေတဲ့ ဆံပင်လေးတွေကိုလည်းချစ်တယ်။
............................
ကားကို ခြံအကျယ်ကြီးရဲ့ တစ်နေရာမှာ ရပ်ပြီးတာနဲ့ Nelly ဟာ အရင်ဆုံးကားပေါ်ကဆင်းသွားခဲ့သည်။
အိမ်ရှေ့တံခါးကို တွန်းဖွင့်၀င်လိုက်တော့ ဧည့်ခန်းမှာ ဒယ်ဒီ့ကို သတင်းကြည့်လျက်တွေ့လိုက်ရသည်။
“ပြန်လာပြီလား သမီး...။ အော် သားကတခါတည်းပြန်ခေါ်လာတာပဲ” အနောက်က၀င်လာတဲ့ သူ့ကိုမြင်တော့ ဒယ်ဒီဟာ သူ့ထင်မြင်ချက်ကိုထုတ်ပြောသည်။ ဒယ်ဒီ့ထင်မြင်ချက်ဟာ တကယ်တော့မှားနေခဲ့သည်။ သူတခါတည်းပြန်လိုက်လာအောင် လုပ်ခဲ့တာ Nelly ကိုယ်တိုင်ပင်ဖြစ်သည်။
“စီပွားရေးအခြေအနေတွေကော ဘယ်လိုလဲ သား”
ဒယ်ဒီ့စကားတွေကို မျက်ကွယ်ပြုကာ Nelly ကိုယ့်အခန်းထဲကို သာ တန်းတန်းမတ်မတ်တက်လာခဲ့သည်။
အခန်းထဲရောက်တဲ့ဟာ နှုတ်ခမ်းတွေကိုလက်ချောင်းတို့နဲ့ ထိကိုင်လိုက်တော့ မကြာသေးခင်က အနမ်းပြင်းပြင်း‌တို့ကိုမြင်ယောင်လာခဲ့သည်။ ဒီတစ်ညတော့ အိမ်မက်တွေလှတော့မည်။