Just a Maid (Sandro Marcos)

chapter 26

Lyra Pov

Andito ako ngayon sa bahay nila tita daisy,kapatid ni mama...

na hnde kami kailan man trinato na pamilya...

may sakit daw Ang asawa nya si Tito hector

hnde ko nakakalimutan lahat...

pero pamilya ko padin sila

nakita ko si tita sa labas ng bahay nila naglalaba nakaupo sa maliit naupuan habang nag bru-brush ng mga damit at pawis na pawis

nakita ko Naman si Tito na parang hnde yata makalakad at nakaupo lang sa upuan habang nagkakape nakatingin sa malayo

andito lang ako nakatayo hnde kalayuan sakanila

nagdadalawang isip kung lalapitan ba sila.

isa sila sa dahilan kung bakit mas naging masalimuot o madilim Ang pagkabata ko...

isa sila sa nagpahirap sakin...

sa pamilya ko...

ng makita ako ni tita daisy sa hinde kalayuan natulala ito at natigil sa paglalaba

agad nitong pinunasan ang mga pawis at tumayo

ako naman ay naistatwa sa pagkakatayo dito

pamilya ko sila....

hnde na mababago yun

agad itong lumapit sakin at binigyan ako ng isang mahigpit na yakap gusto kong bayaran din ito ng yakap pero hnde ko nagawang hawakan man lang sya dahil sa sakit ng naidulot nila saakin

Wala kahit isa sakanila,Ang tumulong sakin,saamin...

ngayon kolang naramdaman na gusto nila Ang presensya ko ngayon lang.

agad akong inaya nito papasok sa bahay nila

tulala lang si Tito hector ng makita ako at agad din Naman itong nawala at umusog ito para makaupo ako

agad Namang umalis si tita para bigyan ako ng tubig

pagkabalik nito ay iaabot na sana Ang tubig saakin pero hnde ko yun kinuha

Mamaya lasunin pako,char

"Hnde din ako magtatagal"malamig ko pang wika

"Kamusta ka,balita ko maganda na Ang buhay mo,Sabi ko na nga ba at matutupad Ang mga pangarap mo dahil sa sipag at tyaga mo"mahabang wika pa ni tita at nakangiti lang sakin 'matutupad Ang mga pangarap?' hnde ba Ang huli nyang sinabi sakin ay Wala akong patutunguhan....

ngayon kolang narinig toh sakanila...

dapat na maging masaya ako?

oh hnde...

dahil sakanila natatakot akong magkamali...

kase baka masira lahat,pati narin kinabukasan ko

pero una palang Naman alam ko na,na kaya ko,hnde lang sila naniniwala..

Wala lang silang tiwala...

"ano kain ka Muna dito,pagluluto kita"wika pa ni tita at aktong papasok na sa bahay nila pero pinigilan ko sya,d naman ako magtatagal

gaya ng dati,ayaw nila akong nakikita,at ayaw nila akong nagtatagal

ayaw nila ag presensya ko dati...

bakit parang nagbago?

"Hnde na po aalis na din po ako"wika ko sinusubukan padin maging magalang,pagkatapos ng lahat ng pangaalipusta at pagpapahirap nila sakin,samin.

"Ah ganon ba,baka naman matutulungan mo Ang Tito mo maganda na Ang buhay mo ngayon eh"wika pa nito

"A lot of you abandoned me at my darkest moments and I won't forget that,and now u want me to help u?funny"malamig kong wika at parang naistatwa sila don

nagsabi lang Naman ako ng totoo ah??

ayaw ba nilang marinig yung katotohanan...

hnde ko na sila inaantay mag salita at agad ng umalis Doon

pinipigilan Ang luha

pero pagsakay ko ng sasakyan ko ay tuluyang nagunahan Ang mga luha ko sa pagpatak

Ang hirap nilang talikuran dahil pamilya ko padin sila...

mahal ko sila..

kahit anong mangyari...

pagbalibaliktarin man Ang mundo pamilya ko sila...

pagkauwi ko ay agad din pinapunta Ang secretary ko kila tita at nagpadsli ng mga pagkain gamot at pera

pero hnde ko sinabi na sakin yun galing

hnde ko pinasabi..

tutulong ako ng ayaw kong malaman nila na ako Ang tumutulong sakanila

sinusubukan kong maging matigas gaya ng ginawa nila non

pero hnde ko kaya

hnde ako ganito

hnde ganito Ang tinuro sakin ng magulang ko...

:))))))