The Young Bodyguard

Chapter VII

As you grow older your perception of life changes, life become more understandable and hopeful because every day of your life you accept the changes of yourself and the people around you. But unexpectedly you stuck in your thought because of the changes your not ready to accept.

Maaga akong gumising habang tulog pa si Vios pinilit kong bumangon kahit masakit pa ang gitna ng hita. Dumiretso ako sa kwarto at nagbabad sa bathtub. Pagkatapos ay madali akong nagbihis dahil papasok ako ngayon. Bumaba ako sa breakfast at ng matapos ay dumiretso ako sa nakaparadang kotse at pumasok.

"Manong Gilbert "Gulat ako dahil biglang bumati si Mang Gilbert. He is our usual driver.

"Magandang Umaga Ma'am. Ako muna ang maghahatid sa iyo sa opisina. Humingi kasi ng Day Off ang bodyguard niyo po" ani Manong Gilbert.

Tumango ako kay Manong at tumingin sa labas. May kirot akong nararamdaman at may nagbara sa lalamunan ko. Pinilit kong lunukin iyon at mariing pumikit.

It's just a sex Tallula Odette,its no big deal. Just a plain sex means it's nothing.

Pangungumbinsi ko sa sarili ko dahil hindi ko na alam ang nararamdaman. This is literally not me. Why I am being emotional about that thing.

Nagbabasa ako ng libro ng may napansing papalapit pero hindi ko binigyang pansin sa una pero habang tumatagal bumibilis ang tibok ng puso ko. Kaya inangat ko ang tingin at nagtama ang tingin namin ni Vios. Isang linggo na muli na ang nakakaraan mula ng magkita kami.

"Good afternoon Ma'am " aniya. Tiniis kong bumalik sa pagbabasa na parang wala lang.

"Anong ginagawa mo dito? "malumanay kong ani na parang sobrang bait ko.

"I'm back fro---" hindi ko na siya pinatapos magsalita.

"I don't care where you from? Do you aware that you're not my bodyguard anymore because you are fired" sobrang kalma ng pagkakasabi ko na may kasamang ngiti na parang ang babaw ng sinasabi ko.

Bumuntong hininga siya at umayos ng tayo. Binalik ko ang tingin sa kanya na sana hindi ko na ginawa. Ang dating agresibo at namumungay na mga mata pag natititigan. Ngayon puro lungkot na may halong dismaya at pagsisisi. Binaling ko sa ibang bagay ang tingin. Tumayo ako at handang umalis ng hinawakan niya ang braso ko.

"What? "asik ko at binawi ang kamay. Pero mariin niyang hawak.

"I'm sorry " aniya sa maliit na boses.

"For what? "

"Pasensya na kung hindi ako nakapagpaalam. Pasensya na sa ginawa ko pag-alis " 

"You know, you don't need to say that thing because it's nothing "  sabi ko at pinagkrus ang braso.
He looked offended and hurt. He didn't expect that.

"But it's not nothing to me " he said na parang pilit na pinatatag ang boses.

"So, why would I care about it" 

"The thing happened between us. It's not nothing to me " aniya.

I smile at him "Oh, please can we  accept the fact that it's just a plain sex . Com'on we're both consenting adults "

Tumingin siya sa akin na parang ako ang pinaka insensitive na tao sa buong mundo.

He sighed and nodded "Right, you're really cold hearted like before "aniya at mabilis na naglakad paalis.

Natigilan ako sa sinabi niya. What did he mean like before. Did we met?

Napahawak ako sa noo ng maalala na may minsang nagsabi sa akin ng cold hearted. It's a school mate that once I bumped at hindi ko tinulungan nang mahulog ang napakaraming libro niya. At may minsang ring taong natamaan ko ng bola ng volleyball pero never akong humingi ng tawad. It's the same person and it's the same word. It's him.  School mates ko na palaging masama ang loob sa akin at paulit-ulit akong sinabihan ng cold hearted. Siya pala iyon.

Mabilis kong sinundan kung saan siya naglakad. Hindi pa ako nakakarating sa kusina. May narinig akong napahinto at nagpatigil sa akin.

"Kawawa naman si Livios no, namatayan na nga. Nawalan pa ng trabaho "

"Kilala niyo namam si Ma'am Odette kailangan talaga lahat may paliwanag "

Marami pang sinabi ang katulong pero isa lang ang tumatak sa akin. Namatayan si Livios. Sino? Kaya ba siya malungkot?

Madali akong lumabas at hinanap siya pero wala akong nakitang maski anino ni Vios.

"Ma'am, nasa sementeryo iyon malamang "biglang sabi ni Manong Gilbert. Hindi ko namalayang lumapit.

"Sino po ba ang namatay? "kuryoso tanong ko.

"Ina inahan niya ma'am. Ulila nadin kasi ang batang iyan. "

"Saang sementeryo Manong Gilbert" tanong ko bago mabilis na sumakay sa kotse at tinahak ang daan papunta kung saan si Vios. Nang dumating sa sementeryo ay bumaba ako at hinanap si Vios. Hindi din nagtagal ay nakita kong nakatayo siya sa may puntod. Naghintay ako sandali dahil hindi ko alam kung lalapit ba ako sa kanya o hindi. Biglang umurong lahat ng gusto kong sabihin.  Babalik na sana ako sa kotse ng tumingin siya sa gawi ko.