Taste of her reality

Chapter 1

Chapter 1

I took off my eyeglasses after reading the last page of my favorite book, i am breathing heavily after i found out the ending because i didn't find it amusing.

Naniningkit ang mata ko habang nakatitig sa book cover ng libro dahil gusto ko iyong itapon sa inis, bakit namatay ang bidang lalaki at nakapangasawa ng iba ang bidang babae?

Too disappointing, i said to myself.

How could the author of this story digest the ending of her first novel? She just killed her protagonist.

“Malapit ng mag alas-sais, wala pa ba ang sundo mo?”

Nag-angat ako ng tingin at nakita sa harapan ko ang janitor ng paaralan namin.

“Wala pa po si ate nanay nida, hinihintay ko pa siya dahil hanggang 7 p.m. pa ang last class niya.”

“Bakit hindi kana lang mag hintay sa harap ng silid-aralan niya? Mag-isa kapaman din dito, dumidilim na delikado pa naman na ang panahon ngayon.”

Nagkibit-balikat nalang ako at ipinakita sakaniya ang hawak kong libro, maybe she took that as a signal that i no longer want to exchange words with her that's why she just left.

Nandito ako sa gymnasium at mag-isang nakaupo sa bench.

Wala akong kasama dahil kanina pa nag uwian ang mga high school students, tanging SHS nalang ang may pasok tuwing ganitong oras at umuwi narin ang kaibigan ko kaya mag-isa nalang akong naghihintay sa kapatid ko.

Inayos ko ang mga gamit ko at napagpasiyahang maglakad-lakad habang naghihintay.

I walked passed my classroom and saw the emptyness of the place when it's dark, it's so eerie but i love the feeling it gives me.

My feet brought me outside of the premises of the school and last thing i knew, i am already inside of a dark forest.

“Don't run, i just want to tour you around.”

“Shit!”

Napamura ako ng malakas dahil narinig ko nanaman ang boses na iyon, buong akala ko ay guni-guni ko lamang ang narinig ko kagabi.

“Cresivya.”

He softly whispered in my ear, hairs from my body rose up from the heat i got when his breathe left a tingling sensation on my neck. I gasped hard and looked at my surroundings.

“Sino ka at bakit mo alam ang pangalan ko? Hindi na'ko natutuwa sayo.”

I asked, annoyed.

Nakarinig ako ng matunog na tawa, iyong para bang natutuwa siya sa nangyayari. Pwes hindi ako natutuwa, sobrang laking abala nito saakin dahil gusto ko lamang maglakad-lakad kanina.

“Aren't you afraid of me?”

“Bakit naman ako matatakot sayo?”

Sarkastiko kong tanong pabalik habang itinatago ang pagtataka kung paano ako napunta dito, patuloy na hinahanap kung saan nanggagaling ang boses niya.

“Do you want to see me?”

“Ayoko.”

Ngumisi siya ng malakas bago ako nakarinig ng mga yapak papunta sa direksyon ko.

“Turn around.”

Pinigilan ko ang sarili kong sundin ang inutos niya pero parang may sariling buhay ang mga paa ko dahil kusa na lamang silang umikot paharap sa direksyon ng lalaki.

He was wearing a plain white v-neck shirt and he partnered it with his black-fitted pants, the mark from his forehead captured my interest but what gotten my attention the most was the light illuminating from it. The mark was like a symbol originally placed there.

Umawang ang bibig ko dahil sa nakita, medyo madilim sa lugar kung nasaan kami ngayon kaya kitang-kita ko kung paano ito nagliliwanag sa dilim.

The mark on his forehead is glowing in the dark and the more i look into it the more i could tell the colour illuminating from it.

“Scarlet.” Bulong ko.

Sa kabila ng takot na nararamdaman dahil hindi ko kilala ang presensiya ng lalaking kasama ko sa madalim na parte ng kagabutang ito, hindi ko naman maikakaila na nakahanap ako ng kapayaan sa munting markang nagbibigay liwanag sa madilim na lugar.

Hindi ko alam kung bakit ganito ang nararamdam ko, dapat nagsisimula na akong tumakbo palayo ngunit sa hindi malamang dahilan para bang ako'y nabighani at bigla kong ninais na tawirin ang pagitan naming dalawa.

“Do you remember me?”

He smiled and simply bowed his head.

“Sino ka?”

Someone whistled and my attention shifted immediately. A person out of nowhere showed up, smiling widely at us.

“Another stranger from the past?”

Nang-iinis kong sabi bago ako nagsimulang maglakad paalis.

“Woah relax sweetheart, we're good creatures. Gusto lamang magpakilala ng kaibigan ko sayo.”

“Stop it drexcel.”

Alam kong nagsisimula narin silang maglakad para sundan ako, I stopped walking and faced them when i realized i am literally in nowhere.

Hindi ko alam ang daan pauwi.

The man, whose name is drexcel looked at the person beside him, shook his head before looking at me.

I matched his glare with the same intense he's giving me. He also has mark on his forehead but the light coming from it is emerald, i raised my right eyebrow.

Nasobrahan na ba ako kakabasa ng fantasy kaya kahit sa realidad sinusundan na'ko pagkahilig ko sa pagbabasa ng fictional stories?

I am afraid with what's happening right now but i just consulted a fortune teller last week and i according to her i will die in my 30's. I am just 18, death is not for me this year.

Naniniwala akong panaginip lamang ang mga nangyayaring ito at nakatulog lamang ako kakahintay kay ate.

Mamaya ay magigising din ako dahil uwian na nila, pagpapaniwala ko sa sarili ko.

“Hindi ito panaginip, totoong nakakausap mo kami at ano mang oras pwedi naming kitilin ang buhay mo na walang kahit sino man ang nakakaalam.”

“Drexcel, I said fucking stop!”

Pagkatapos kong marinig ang mga salitang iyon ay bigla nalang akong nanghina at nahimatay.

***

Crepuscular-t