111 - KALOPSIA's

24 1 0
                                        

“Kals, oh, my gosh!” Niña’s voice echoed around.

I frowned. “What?”

“Uranus asked me to dance!” Parang inaasinan niyang kuwento.

Napantig ang mga tainga ko nang marinig ang pangalan niya. It did not affect me that much though, nagulat lang ako but it was not really that surprising. So I stay calm as far I can.

I nodded. “And then?”

“Of course, I said no because mamaya pa naman, e. Malay mo, balikan ako!”

Someone is getting delusional again. But because she is my friend, I’ll support her. Kahit pakiramdam ko ay unti-unti ko nang nagugustuhan ang lalaking iyon.

“Hmm...”

Hinampas ako nito. “Why are you like that? Aren’t you happy in our prom night?”

I pouted. “Ang sakit na ng paa ko...”

“Guys, we forgot, may makasama nga pala tayong bata!” Aniya sa mga kaibigan namin.

“Baka may curfew ang Cinderella, ha. Sabihin mo lang, ihahatid kita.” Tumawa si Ian.

Napanguso ako at naupo na lang sa gilid. They arw always treating me like a baby. Palibhasa, minsan lang ako sumama sa mga ganito and I was totally their opposite.

They are already serving the foods while the school’s band is preparing for a performance. I just watch people past by, I wasn’t really belong on this kind of occasions.

“Hala, magsisimula na?”

I heard a familiar voice behind my back. I almost forgot that their seats were just behind us. Napalunok ako.

“Ano ba ‘yan, Rans, head of the band ‘yan.” Asar ng mga kaibigan niya.

“Parang gago,”

Nakarinig ako ng yabag. “Excuse, Miss,”

Tumabi ako nang dumaan siya. Nahulog ang isang piraso ng pulang rosas mula sa lalaki. It was placed on his coat but accidentally crash on the land. I picked it up and was hesitating if I will give it back to him or just ignore it.

I decided to keep it in my bag for a while when I heard some strums.

“Mahiwagang... iibigin ka, sa araw-araw...”

Everyone turn their flashlights on to vibe with the music, they were swaying their phones and also singing the song. Kundiman, Umaasa, and Fallen are the next songs they played.

A small smile plastered on my face. This may be one of the best night I ever had.

“Nawawala ‘yong bulaklak,”

Napatigil ako sa pagkain nang marinig iyon. Is he looking for the flower I saw earlier? Ibinaba ko ang kubyertos at tiningnan kung nasa pouch ko pa ba ang napulot kanina. There is it.

Kukuhanin ko na sana nang may marinig akong boses ng isang babae.

“Baka naman nahulog, ang likot mo kasi, e.”

Oh, it was Cassandra’s.

“Hanapin natin, ikaw ang nagbigay no’n...”

Cassy chuckled a little. I put the flower back to my pouch. Parang ayaw ko na lang ibalik.

“Hayaan mo na. It’s just a flower, Uranus. Iyong binigay na lang kanina sa registration area ang gamitin mo.”

Bumalik ako sa pagkain. Abala sa pagkukuwentuhan ang mga kaibigan ko kaya hindi nila masyadong napapansin. I stand up, was about to go to the comfort room when someone approached me.

“Hi, Kalopsia! May nakita ka bang bulaklak? Red rose ‘yon unlike sa gamit natin na pink,” nakangiting tanong ng lalaki.

Hindi talaga siya mapakali. Of course, it was his girl who gave him that.

“Uranus, ano ba ‘yan,” Cassadra pulled the sleeves of his coat.

He chuckled. “Just asking.”

“Uh, wala, e.” Nag-aalangan kong tugon.

He nodded and smiled. “All right. Thanks. Enjoy the night, Miss Carbonel.”

SapantahaWhere stories live. Discover now