My Professor's Secret

Chapter 5

Thaddeus Eztioco

"Saan ka tutuloy ngayon, Davis?" I asked him. Hanggang ngayon ay humihikbi parin ito habang pinapapak ang nilibre kong iced cream sa kanya rito sa seven-eleven. Tumambay muna kami rito para magpalamig ng ulo.

"S-sa kaibigan ko muna siguro." Aniya at nagpunas ng luha.

"Mabuti naman kung gano'n." Tipid akong ngumiti at tumingin sa kawalan.

"Eh ikaw? Saan ka tutuloy?" Tanong niya. "Kung gusto mo pwede kong kausapin kaibigan ko para doon ka muna tumuloy."

Umiling ako. "Don't bother. Ako na bahala sa sarili ko. Thanks, anyways."

"If you say so."

I called Alfae, I asked if pwede akong tumuloy muna sa kanila but she opposed. Nandoon daw kasi ang mga magulang niya.

"Sorry, love. I can't help you." She said from the other line. Napabuntong hininga ako ng malalim.

"It's okay, love. I can handle it."

"Are you sure?"

"Yes, of course."

Matapos magpaalam ay ibinaba ko na ang tawag. So I guess, mukhang sa daan ako matutulog ngayon. Wala na din naman ako kaibigan rito.

Sabagay, who wants to have friends to someone with a terrible attitude like mine? No one, except my girlfriend.

"Ayan na kaibigan ko. Una na ako, Thaddeus. Ingat ka sa daan."

Nagpaalam na si Davis nang dumating ang ang kaibigan nito. Nagpaalam din ako na pupunta na rin at maghahanap ng magandang pwesto sa daan.

Habang naglalakad ay may nakasalubong akong limang lalaki. Sa una ay hindi ko sila pinansin ngunit nang malapit sila sa'kin ay bigla nilang hinablot ang bag ko.

"Pvtangina! Bag ko 'yan!" Malakas na sigaw ko at nagtangkang habulin ang isa sa kumuha ng bag ko ngunit hinarangan ako ng apat niyang kasamahan.

"Tignan mo nga naman at sinuswerte tayo." Komento ng isa sa kanila. They smell horrible, amoy sigarilyo.

Naaamoy ko ang kapahamakan sa hangin. If I was smart, I should have start to run but I don't want to leave it like that.

"Ibalik niyo bag ko." Matigas kong saad. Humalakhak lang sila like I was joking.

"I am not kidding you bastards! I'll kill you, I swear!" Nababanas na ako at habang sila ay parang nabobored lang sa pinagsasabi ko.

"Hawakan niyo na nga 'yan." Utos ng parang lider nila. Bigla akong kinabahan. Ang malas ko, tangina!

"Huwag kayong lalapit!" Pagbabanta ko habang ang dalawa kong kamao ay na sa hangin, nag-aamba sa oras na saktan nila ako.

Nag-ambang susuntok ang isa kaya inambahan ko rin sila ngunit sa bilis nila ay hindi ko na namamalayang nakahawak na pala sila sa dalawang kamay ko.

One of them covered my mouth with a cloth. Alam kong may nilagay sila roon, judging how it makes me dizzy.

"M-mga p-pvtangina! B-bitiwan niyo ako!" Nagpupumiglas pa rin ako, despite how strong they were pero dahil sa naamoy ay unti-unting nawawala ang lakas ko.

Damn it! Is this the end?

"Saan natin siya dadalhin, boss?" I could still hear them.

"Ipunta niyo siya sa madilim na parte para 'di kita. Ako ang unang titikim sa kanya bago kayo." Sinundan iyon ng naglalakihang tawa.

Fvck this!

God! Please, send someone to help me!

Unti-unting lumalabo ang paningin ko. Ang bigat ko ay tuluyan ng bumigay sa mga kalalakihan. I can't move, anymore.