30

37 4 0
                                        

CHRIS

"Sino?" Jarenn asked. Luminga-linga siya sa paligid, umaasang malalaman niya kung sino ang tinutukoy ko.

I could see how his eyes glistened. Hoping it someone he wishes it would be. I can't help myself but smile. Hindi ko alam kung kakayanin ni Jarenn. Masyadong showy sa nararamdaman 'to. He's a very transparent person. Kaya kung ano yung nakikita at naririnig niyo mula sa kaniya, that's genuinely how he feels.

"Her," I pointed at the door, smiling widely. There she was, resting her head on the door frame, crossing her arms.

She removed her pink cap and waved. "Long time no see, guys! Did you miss me?" She casually asked as if they did not mourn for her.

Hindi rin naman talaga namin kasalanan. Siguro kung hindi kami nagpanggap na patay, matotohanan talaga kami, at baka damay pa nga sila eh. Masaya lang ako na naging successful yung plano namin.

Nakita ko ang gulat na dumaan sa mga mukha nila. I felt relieved when I saw Jarenn smiling for the first time in a while. Palagi ko silang pinagmamasdan sa school pero ni isang beses, hindi ko siya nakitang ngumiti. Now that he saw Shane, kita ko ang pagliwanag ng mukha niya. It's like his monochrome world was mysteriously painted.

"Shanelle," Jarenn called her name. Tumakbo si siya papunta sa kaniya at binigyan iyon nang mahigpit na yakap. Agad sinalubong 'yon ni Shane at hindi maiwasang maging emotional.

I saw Hazel's tear starting to pour again. "Shanelle namin! Oh, gosh. Please tell me this isn't a dream." Tumingin siya sa akin.

I giggled and wiped her tears. "This is not a dream, my love. Totoo 'to. I'm here. I'm sorry I was a coward. I just can't risk your life." I whispered before kissing the top of her head.

Napatingin ako nang marinig ang malakas na hikbi ni Jarenn. Hindi siya takot magpakita ng gano'ng emosyon o reaction. Sabi ko naman sa inyo transparent 'yan, eh.

"I'm alive," Shane caresses his face and wiped the tears coming from his eyes. I saw how his eyes softened when he hears Shane's voice once again... na parang matagal niya nang gusto marinig iyon.

Si Mikayla na kanina pa tulala ay bigla ring lumapit sa kaibigan. "Tangina, akala ko hindi ka na babalik. I'm sorry, Shane. I'm sorry you had to go through all of that."

Bumitaw sa 'kin si Hazel at nakipag-group hug sa mga kaibigan. Kung nandito sina Lueese at Jeric, would it feel more complete? Pakiramdam ko ay palaging mayroong kulang.

Sinubukan pang hatakin ni Mikayla sina Kyra at Chescka pero si Chescka lang ang napayakap niya.

"My gosh! Stop bothering my peace!" Kyra exclaimed which made all of us laugh.

Chloe started to sob and run to hug Shane again. Niyakap niya nang mahigpit ang kaibigan na parang sabik na sabik ulit itong mayakap siya. "Paano?" She asked.

SHANE

Pinunasan ko ang mga luhang kanina walang tigil na dumadaloy sa pisngi ko. I looked at Chloe at caresses her hair. "Same as Chris." I answered.

flashback

Nasa likod ako ng building namin ngayon. I almost couldn't see a thing because of the tears that filled my eyes. I was sobbing hardly like I wasn't able to breathe anymore.

I almost jumped when someone touched my hand. Kinusot ko ang mga mata ko para makita kung sino iyon and I was surprised to see Chris. He was covered with black jacket and black cap.

Unsolved Mystery (Nilacabb Trilogy #1) [Under Revision]Mga kuwentong kahuhumalingan mo. Tumuklas ngayon