လက္ဖမိုးနဲ႔ မ်က္ရည္ေတြကို ဖိသုတ္ရင္း ေျခဦးတည့္ရာ ေျပးေနမိသည္။
ေနရာစိမ္းလဲျဖစ္ တစ္ခါမွလဲ မေရာက္ဖူးတာမို႔ ေရေရရာရာမသိေသာ္ျငားလည္း ေျခေထာက္ေတြကို မရပ္တန္႔ႏိုင္ခဲ့။
ေမာပန္းၿပီး ေရဆာေနေပမယ့္ ရပ္လိုက္တာနဲ႔ ငရဲျပန္သြားရမယ္မွန္း သိေနတာမို႔ ေျပးၿမဲေျပးေနမိဆဲ။
ေစ်းလို႔ထင္ရတဲ့ ေနရာကို ဝင္ေျပးမိေတာ့ လူမ်ားေနတဲ့အတြက္ ဟိုလူဒီလူတိုက္မိကုန္လွ်င္ ထယ္ေယာင္း "Sorry" တစ္ခြန္းသာ တြင္တြင္ေျပာမိသည္။
ကိုယ္မွ ဒီႏိုင္ငံရဲ႕ဘာသာစကားမွ မသိပဲ ..။
ေစ်းလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ တရွိန္ထိုးေျပးလာၿပီး ေစ်းက ထြက္လာခဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့
"ေဟ့ ေဟ့ အေရွ႕မွာ ကား"
"အိုး"
႐ုတ္တရပ္ တစုံတေယာက္က ထယ္ေယာင္းရဲ႕လက္ကို ဖ်တ္ခနဲ ဖမ္းဆြဲလိုက္ေတာ့ ထယ္ေယာင္းရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ေလးက သူ႔ရဲ႕ရင္ခြင္က်ယ္ထဲသို႔ အင့္ခနဲေရာက္သြားလွ်င္ သူက က်န္လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ ထယ္ေယာင္းရဲ႕ပုခုံးေလးအား အလွ်င္အျမန္ ဖမ္းထိန္းေပးထားသည္။
သူလဲ လွမ္းဆြဲၿပီးတာနဲ႔ Bus ကား အဝါႀကီးတစ္စီးက ထယ္ေယာင္းအေရွ႕က အရွိန္နဲ႔ ျဖတ္သြားကာ ေလေလးေတြေတာင္ ထယ္ေယာင္းရဲ႕မ်က္ႏွာကို လာ႐ိုက္ခတ္သည္။
သူဆြဲတာ ျမန္လို႔ေပါ့။ မဟုတ္ရင္ Bus ကား အဝါႀကီး ေအာက္မွာ ထယ္ေယာင္းအစအနေတာင္ ရွာေတြ႕ေတာ့မွာ မဟုတ္။
ကားေတြက တစ္စီးၿပီး တစ္စီး အေရွ႕က ျဖတ္သြားေနသလို ထယ္ေယာင္းလဲ အခုထိ ရင္တုန္တာ မေပ်ာက္ေသး။
"Thank You"
သူ႔မ်က္ႏွာကို မျမင္ရေသးေပမယ့္ သူ႔ရင္ခြင္ထဲကေန ထယ္ေယာင္း ခပ္တိုးတိုးေလး ေက်းဇူးတင္စကားေျပာလိုက္ေတာ့ သူက ထယ္ေယာင္းရဲ႕နား႐ြက္နားေလး ကပ္ကာျဖင့္
"ျမန္မာမွာ ကားလမ္းကူးရင္ သိပ္ဂ႐ုစိုက္ရတာ"
သူ႔ရဲ႕ ကိုရီးယားအသံဝဲဝဲက နားထဲစီးဝင္လာလို႔ တအံ့တဩလွည့္ၾကည့္မိသည္။
"ကိုရီးယားလူမ်ိဳးလား ?"
"ျမန္မာလူမ်ိဳးပါ၊ကိုရီးယားစကားေျပာတတ္႐ုံပဲ"
သူက ၿပဳံးရယ္ျပရင္း ျပန္ေျပာသည္။
"မင္းက ကိုရီးယားထင္တယ္ ?"
"အင္း"
"တစ္ေယာက္တည္းလာတာလား ?"
သူက မ်က္ႏွာေလးကို အုပ္မိုးၾကည့္လ်က္ ေမးသည္။
တစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ဘူး ထြက္ေျပးလာတာပါလို႔ ေျပာခ်င္ေပမယ့္ အခုမွ ေတြ႕တဲ့လူမို႔ ေခါင္းပဲညိတ္ျပလိုက္သည္။
သူက အံ့ဩသြားဟန္ျဖင့္ ..
"အိုး .. မင္းက ငယ္ဦးမယ္ ထင္တယ္"
"ကြၽန္ေတာ္ ၁၉ ျပည့္သြားပါၿပီ"
"အာ .. ငယ္ေသးတာပဲ။ ကိုယ္က ၂၁"
"ကြၽန္ေတာ္ သြားရေတာ့မယ္"
ကိုယ့္ကိစၥနဲ႔ကိုယ္မို႔ ထယ္ေယာင္း သူနဲ႔စကားဆက္ေျပာေနဖို႔ အခ်ိန္မရွိတာေၾကာင့္ သူ႔ေရွ႕က ထြက္သြားမယ္လုပ္ေတာ့ သူက လက္ကို လွမ္းဆြဲရင္း
"မင္း တစ္ေယာက္တည္းလာတာ။ ကိုယ္က ဒီႏိုင္ငံသားဆိုေတာ့ မင္း ဆႏၵရွိမယ္ဆို မင္းသြားမယ့္ေနရာ က္ိုယ္လိုက္ပို႔ေပးမယ္ေလ လမ္းမမွားေအာင္"
"ကြၽန္ေတာ္ .."
ထယ္ေယာင္း ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိ။ ထယ္ေယာင္းရဲ႕ အမူအယာကိုၾကည့္ကာ သူက တစ္မ်ိဳး သေဘာေပါက္သြားပုံရသည္။
"ကိုယ္က မင္းကို ေမးၾကည့္႐ုံပါ။ တကယ္လို႔ မင္း အဆင္မေျပလဲ ရပါတယ္"
သူက မ်က္ႏွာေတာ့ ပ်က္သြားေပမယ့္ ၿပဳံးၿပဳံးေလးပဲ ျပန္ေျပာသည္။ ထယ္ေယာင္း သူ႔ကို ျပန္ေျပာစရာ စကားလုံးေတြ စဥ္းစားေနတုန္းမွာပဲ ဘတ္အြန္းယူရဲ႕လူေတြကို ေတြ႕လွ်င္ ထယ္ေယာင္း ဘာမွ မစဥ္းစားေတာ့ပဲ သူ႔လက္ကို ဆုတ္ကိုင္လိုက္ၿပီး
"သြားမယ္ .. အတူသြားရေအာင္ အစ္ကို .."
ေျပာၿပီးတာနဲ႔တစ္ၿပိဳင္နက္ သူ႔လက္ကိုပါဆြဲၿပီး ကားလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေျပးေတာ့ သူက ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖင့္ ပါလာသည္။
ထယ္ေယာင္းက လွည့္ၾကည့္လွည့္ၾကည့္နဲ႔ ေျပးေတာ့ သူကလဲ အေနာက္လွည့္ၾကည့္ၿပီး သေဘာေပါက္သြားပုံျဖင့္ သူကေတာင္ တစ္ျပန္စီး ထယ္ေယာင္းကို ဦးေဆာင္ၿပီး ေျပးသည္။
ေျပးရင္းလႊားရင္း လူခပ္ရႈပ္ရႈပ္လမ္းသြယ္ထဲ ဝင္လိုက္ေတာ့မွ ဘတ္အြန္းယူရဲ႕လူေတြ ပါမလာေတာ့။
လမ္းေထာင့္တစ္ေနရာ ကားအႀကီးတစ္စီးရဲ႕အေနာက္မွာ ႏွစ္ေယာက္သား ထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး အေမာေျဖရင္း သူ႔ကို ေမးလိုက္မိသည္။
"အစ္ကို .. ဒါဘယ္ေနရာလဲ ?"
"ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်း"
VOCÊ ESTÁ LENDO
Destiny Await In Burma
RomanceJK x V FanFic Do not copy or translate any part or all. Restart will come
