Siz hiç, kendi ailenizin yanında Bi yabancı gibi hissettiniz mi?
Yada Aileniz sizin yerinize başka birini evladım diye sevdi mi?
Anne sevgisine hasretken annenizi uzaktan sessiz sedasız izlediniz mi?
Her zaman babanızın biriciği olmayı hayal eder...
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
MASAL KORHANIN ANLATIMIYLA
"Senin ne işin var burda" dedi çağatay
Onun yaralarını incelerken "Bunu benim sana sormam lazım" dedim sakinlikle
"Ne demek istiyorsun" hem sinirliydi hemde ne olup bittiğini anlamaya çalışıyordu
Sağlık çantasını alıp içini karıştırdım önce malzemeleri dışarı çıkardım
Batikonu Bi sargı bezine döküp karnındaki yarasını temizledim, ilk başta irkildi ama sonra ses çıkarmadı
Sonra dikiş bantlarını dikkatlice küçük aralıklarla yerleştirip üstüne kare olarak kestiğim sargı bezini koydum ve yarasını bantla kapattım
Sonra çenesinden tutup bana bakmasını sağladım
Kaşındaki ve dudağındaki patlakları da temizleyip küçük yara bantlarıyla kapattım
Yanağındaki morluğa krem sürdüm
"Dinlen seni ailene götürmek için geri gelicem"
Onun cevap vermesini beklemeden dışarı çıktım
Kapıdaki korumalara dönüp "Ben gelene kadar içeride kalsın" dedim
Hızlıca Gökçenin odasına yürüdüm kapıyı çalmadan açtım "uyandı mı" dedim direkt konuya girerek
Gökçe yanıma geldi hızlıca, çenemden tutup adamın yumruk attığı yeri inceledi, patlamış dudağımı inceledi "iyi misin sen" yanağıma diğer elinin parmak uçlarıyla dokundu
Onun ellerini savuşturdum "İyiyim bişeyim yok"
Masasının arkasına çöküp ilk yardım çantası çıkardı "öyle bişey yok pansuman yapıcaz"
Bu sefer yanıma Gökhan geldi o da Gökçenin yaptığı gibi çenemden tutup yüzümdeki hasarı inceledi
Gökçe ona malzemeleri verdi Gökhan da yüzüme pansuman yaptı
Aynı benim Çağataya yaptığım gibi...
Gökhan en sonunda dudağıma merhem sürdü ve beni bıraktı
"Artık adamla konuşabilir miyiz sonrasında Korhanlarla konuşucam" dedim
