Czasami za dużo sobie wyobrażam
Tworzę problemy, których tak naprawde nie ma
Tworzę najgorsze scenariusze
Po czym je przeżywam
Moja dusza wcale nie jest artystyczna
Wyrzucenie emocji nie do końca jest wierszem
Sklejenie pomysłów w kupę nie zawsze będzie napisaniem książki, z którą już od dawna próbuje wystartować
A znalezienie rytmu nie bedzie stworzeniem piosenki, której i tak nie pokaże światu
Dusza artystyczna płynie, a nie tonie
Ona unosi się lekko w powietrzu
A ja nie mogę złapać oddechu
Ona wie czego potrzebuje, a nie próbuje przed tym uciec
Ona zna swoją wartość i cenę, niż ciągłe utrapienie
Ona nie milczy, ani nie krzyczy
Jest czymś przyjemnym w hałasie i w ciszy
Kim więc ja jestem naprawdę?
