ဖြောင်းးးး
မနက်စောစောအိမ်သို့ပြန်လာချိန်အဝင်အဝမှာတင် ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့စီးကြိုလိုက်တဲ့ရိုက်ချက်ကြောင့် Taehyung ဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့လဲကျသွားတော့သည်..ဒါကို Taehyung နဲ့တူတူ အနောက်ကနေပါလာတဲ့ UJay ဟာ အပြေးလေးရောက်လာကာ Taehyung ကိုဆွဲထူလို့အရှေ့ကနေကာလိုက်သည်..
" သြော် မင်းပါ ပါလာတာကို Jeon Jungkook "
" Hyung ကလေးငယ်ကို ဘာလို့ခုလိုလုပ်ရတာလည်း "
ဖခင်ဖြစ်သူရှေ့မှာတင် Taehyung ဘက်လှည့်ကာ ရိုက်ခံရလို့နီရဲသွားတဲ့ ပါးပြင်လေးကိုကိုင်လို့
" ကလေးငယ် အရမ်းနာနေလား "
ဝဲတက်နေတဲ့မျက်ဝန်းလေးတွေကနေသာ အကြည့်တို့ဖြင့် အဖြေပေးသည် နှုတ်ခမ်းဖျားကတော့ ဘာသံမှထွက်မလာ..
" Kim Taehyung မင်းခုချက်ချင်း ငါ့စီလာခဲ့စမ်း "
" Hyung ခု Hyung စီလာတာ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကိုခွင့်ပြုပေးဖို့လာတာ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကိုခွဲဖို့ ကလေးငယ်ကို Hyung စီပြန်လာပို့တာမဟုတ်ဘူး "
UJay ဟာ Taehyung ကဲ့လက်ကလေးကိုတင်းကြပ်နေအောင်ဆုတ်ကိုင်ထားရင်း ဖြစ်လာသမျှကိုရင်ဆိုင်ရန်ရှေ့ဆက်သာတိုးနေသည်..
"ငါပြောပြီးသား Jeon Jungkook မင်းနဲ့ငါ့သားလုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး "
UJay ဟာ Seokjin ရှေ့ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ဒူးနှစ်ဖက်ပေါ်လက်တင်ကာ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး
" ခွင့်ပြုပေးပါ Hyung.. Hyung သိလား Hyung နဲ့တုန်းကလည်း ကျွန်တော်ဘယ်လောက်ထိခံစားခဲ့ရလည်းဆိုတာ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူကို ရင်နာနာနဲ့လက်လွှတ်လိုက်ရတာ ဘယ်လောက်နာကျင်ရလည်းဆိုတာ Hyung လည်း သိတယ်မဟုတ်လား ဒီတခါတော့ ကျွန်တော် ကလေးငယ်ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှလက်မလွှတ်ပေးနိုင်ဘူး ကျွန်တော်ကို အတ္တကြီးခွင့်ပေးပါ Hyung "
" ငါဘာမှမကြားချင်ဘူး ငါလုံးဝသဘောမတူနိုင်ဘူး မင်းပြန်တော့ Jungkook "
"wae wae!!! အပါးသားရဲ့ရင်ထဲကိုဝင်ကြည့်ဘူးလား နေမကောင်းတဲ့ အမေ အလုပ်မအားတဲ့ အဖေ ဒီမိဘနှစ်ပါးကြားမှာ ကြီးပြင်းလာရတဲ့ သားရဲ့ဘက်ကို တခါလောက်ကြည့်ပေးဘူးလား ..
