"ထားသွားပြန်ပြီ ထားသွားပြန်ပြီ!!! ကျွန်တော် ဂတိတွေအထပ်ထပ်တောင်းခဲ့တယ်လေ ထားမသွားဖို့ အတန်တန်မှာထားတယ်လေ ခင်များလည်း ဂတိတွေအထပ်ထပ်ပေးခဲ့တယ် ထားမသွားပါဘူးဆို ဘာလို့များ မတည်နိုင်ရတာလည်း wae wae wae!!!!"
UJay ရဲ့အိမ်ရှေ့ခြံတံခါးကို လက်သီးဖြင့်အကြိမ်ကြိမ်ထုကာ ငိုနေတဲ့ Taehyung..လက်ထဲက စာရွတ်ခေါက်လေးကို တစစီဖြဲစုတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ပစ်ချလိုက်တော့ စာရွက်စလေးတွေဟာ လေတိုက်တိုင်း တစစီ ပြန့်ကျဲကာ လေနှင်ရင်လွှင့်စင်သွားကြတော့သည့် အတိုင်း Taehyung ရဲ့နှလုံးသားလေးဟာလည်း တစစီကြေမွအပ်ကွဲလို့ သွားပြီ..
အိတ်ထဲက ဖုန်းလေးကိုထုတ်လိုက်ပြီး တက္ကသိုလ်က ပါမောက္ခစီဖုန်းဆက်လိုက်တဲ့ Taehyung..လွန်ခဲ့တဲ့ ဒုတိယနှစ်စာမေးပွဲမှာ တကျောင်းလုံးပထမအနေဖြင့်အောင်မြင်ခဲ့တဲ့ Taehyung ကို ကျောင်းဘက်က နိုင်ငံခြားသို့ ပညာတော်သင်ဆု ပေးအပ်တာကို UJay ကိုမခွဲနိုင်တာကြောင့်ရယ် သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်မပါတာကြောင့်ရော Taehyung ဟာ အဖေကိုလည်းမပြောပြခဲ့ပဲ သူ့ဘာသာ စဥ်းစားပါရစေအုံး ဟု ပါမောက္ခကို ပြောထားခဲ့သည်.Taehyung အတွက်က အေးစက်တဲ့မိသားစုက သူ့အတွက်အရေးမပါလှသလို သူ့ကိုပျော်ရွှင်စေခဲ့တဲ့ UJay နဲ့ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ကသာ သူ့ဘဝအတွက် အရေးပါသည်.. ခုတော့ သူ့ဆုံးဖြတ်ရမယ့်အချိန်ကိုရောက်လာခဲ့တော့သည်..
" ပါမောက္ခ ကျွန်တော် Kim Taehyung ပါ "
" ကျောင်းသား Kim Taehyung စဥ်းစားလို့ပြီးပြီလား ဆရာက မျှော်လင့်နေတာ မင်းစီက အဖြေကို "
" ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော်သွားပါ့မယ် အမြန်ဆုံးသွားလို့ရချင်ပါတယ် ပါမောက္ခ"
" ဝမ်းသာလိုက်တာကွာ ဆရာတို့နိုင်ငံကနေ မင်းလို လူတော်တယောက်ကို ခုလိုပညာသင်ဆုပေးအပ်ပြီးလွှတ်ရတာ ဂုဏ်ယူစရာတခုကွ "
...
Taehyung အိပ်သို့ပြန်ရောက်တာနဲ့ သူနိုင်ငံခြားသို့ပညာတော်သင်သွားတော့မည်အကြောင်း ပညာသင်ဆုရကြောင်းကို အဖေဖြစ်သူ ကိုပြောပြတော့ seokjin မှာ တအံ့တသြဖြစ်နေသည်..
