Enigma

16

Nagkatitigan pa kami nang ilang segundo, pagkatapos ay inalis kona ang kamay sa kanyang dib-dib, tinignan ko din ang hagdan ngunit nakasarado ito, saan lumabas si ate Sandra? Wala akong narinig na nag open ng hagdan, mga halimaw o multo ba ito sila nang hindi manlang maramdaman ang mga yabag o presensya.

“Did she hurt you?” nag aalalang tanong niya  he is with his sando and a sweat pants again but now it's all black, tangina bkit ang hot amputa—

“Hindi! Bakit niya gagawin yun?” tanong ko naman pabalik bilang sagot, at dahan-dahan nang umupo ulit sa kinaroroonan ko kanina

“She is a monarch, she is an Alpha, she is powerful, don't trust her easily” sagot niya sa akin pabalik, habang dahan-dahan na hinahawakan ang kamay ko at lumuluhod—what the HELLY.

Nagulat ako sa ginawa niya, pinilit kong kunin ang kamay ko ngunit nang titigan ko ang mata niya na puno nang pag-aalala kaya hinayaan ko nalang, tanginang matang yan, ramdam ko parin ang takot sa mukha niya, he held my hand as if his hand is kind of a handcuff to make sure it's safe. Binawi ko ito at hinawakan ang mukha niya, I still feel the tense but I smile to make him feel better just a little, I lean to look in to his eyes, his puppy eyes is still wide as if like a dog who is craving for pat from his master, I put my two hand into his face to ease the tense and I guess it's getting better.

“I'm okay, and I will always be.”

Hindi ko alam kung paano kami napunta sa posisyon na ito, tama nandito ako ngayon ginagawa ang mga notes ko at gumagawa nang reviewer para kila Clark at Lexi, we have a long quiz tommorow at alam ko puro bar lang nasa utak nang mga yun, pero ang hindi ko naintindihan ay bakit naka upo ako sa kandungan nang Poenix na'to, he is hugging me from behind while smelling my back, gosh hindi ata makuntento kanina.

“Stop being annoying, I need to concentrate” saad ko, at tumigil naman siya sa pag lalaro sa buhok ko, ngunit ang isa niyang kamay ay nasa tiyan ko parin, wala talaga akong magagawa pag siya na ang gumawa parang napapaso ako sa mga haplos niya.

“by the way, why are you so scared that ate Sandra would hurt me?” I ask him, he is not scared for no reason for sure.

“I don't know, I don't trust her” saad niya at inamoy ulit ang batok ko, I rolled my eyes again, parang lahat naman ata na nasa paligid ko hindi niya pinagkakatiwalaan—or maybe, she is also one who betrayed Poenix, pero bakit siya lang nakakaalam kay Poenix, what does Poenix doing in here? 

“Then why she is the only one who know that you are here?” I ask him

“Well, she is one of the monarch, I'm the king, I can be anywhere I want, I don't usually do meetings, so siya lagi yung pinapapunta ko sa lahat, she also have the same power as mine, that's why I'm scared that she might hurt you” saad niya at mas hinigpit ang hawak sa akin. I understand him, that's how trauma works...

Naka ngiti kong iginiya ang sarili pa tagilid nang aking kama sa kanan para hanapin si Poenix, nang mapagtantong wala siya sa tabi ko ng aking pagising, nag tataka akong sumulyap sa bintana, ang sinag nang araw sa akin ay tumatama, kinusot kusot ko ang aking mata at kinuha ang aking selpon, nang makitang lagpas alas nwebe na ay kumaripas akong bumaba na muntikan pang matapilok.

“FUCK!!! BAKIT HINDI TUMUNOG YUNG ALARM CLOCK KO!!!” sa pagmamadali ay nakalimutan ko ang mga assignment ko kaya hinayaan ko nalang ito

“SORRY PROF NASAGASAAN KASI YUNG PUSA SA KALYE KAYA TINULUNGAN KO—” napatulala ako nang mapagtantong wala si prof at lahat sila ay nag de-design na, wala ang mga chairs at para bang may handaang mangyayari, what is happening right now, lahat nang kanilang ginagawa ay natigil dahil sa sigaw ko at lahat sila ay naka tingin sa akin, they all look like sweaty and they are not in their usual uniform, naka sando lang ang iba at ako ito hindi pa naka butones.