He's Loving Girl

Chaper 4

Irene pov

Pag-kauwe ko ng bahay, dumeretso ako sa kusina uminom muna ako ng tubig, then head upstair to my room, since i don't have to poke around any further to know Tita Sabrina's still at work. Tita Sabrina's my mom's bestfriend. Nang mamatay ang mga magulang ko nag-decide siyang samahan akong tumira dito sa bahay ko para daw may kasama ako.

She get this whole huge house for me, masaya naman ako kahit papaano, even though I usually just stay in my room.

I feel bad for Tita Sabrina. Naaawa ako sa kanya kasi simula nung namatay ang parents ko siya na yung tumayong nanay ko. She worked so hard for was forever changed the day she got stuck with me.

Nag-iisa kasing anak ang mom ko. Namatay naman na din lahat ng lola't lolo ko, kaya ako nalang naiwang mag isa it's not like she had much of a choice. I mean, it was either live with her---yung parents naman ng dad ko hindi ko kilala, tinakwil daw kasi siya simula nung pinili nyang pakasalan ang mom ko. Yun yung nakwento sa akin ng mom ko nung nabubuhay pa siya.

At kahit na walang alam si tita Sab sa pag papalaki ng bata, kinupkop parin niya ako, hindi ako makalabas sa hospital nun kasi wala akong pambayad. Binenta niya yung condo niya para lang makabayad ako sa hospitals bill ko, Sobrang laki ng utang na loob ko sa kanya.

But now i'd give anything just to go back to before.

Habang nag mumuni muni ako sa aking kwarto, iniisip ko yung nangyari nung nasa sa hospital pa ako.

The first time Aicelle appeared, nakatayo siya sa paanan ng kama ko, sa kalagitnaan ng gabi, nakahawak siya ng bulaklak sa isang kamay niya, habang yung isa naman nakakaway sa akin. Hindi ko alam kung bakit ako biglang nagising, wala naman akong narandam na hinawakan niya ako o kahit ano mang ingay. I guess I just felt her presence or something, like a change in the room, or yung paghangin ng malakas.

Nung una nag asume ako na baka naghahalucinate lang ako. But after blinking a bunch and rubbing my eyes, nakatayo parin siya sa harapan ko. Hindi ako nakarandam ng takot o sumigaw man lang para humingi ng tulong.

Pinanood ko siyang papalapit sa side ng kama ko, itinuro niya yung mga kamay at binti ko na maraming pasa, at tumawa siya. It was silent laughter, nung mapansin niyang medyo galit na yung expresion ng mukha ko, inayos nya yung mukha niya at lumapit sa akin asking if it hurt.

I shrugged, still a little unhappy with her laughing, and more than a little freaked by her presence. At kahit na hindi ako makapaniwalang nasa harapan ko siya mismo, hindi ako nag atubiling nagtanong, "Where are Mom and Dad?"

Lumingon siya sa tabi niya, na akala mo ay nasa tabi niya lang silang nakatayo, pero wala naman akong makita. "I don't get it"

Ngumiti lng siya sa akin, habang pinag siklop niya yung dalawang palad niya, lumingon siya sa akin indicating that I should go back to sleep.

So I closed my eyes, even though I never would've taken order from her before. Nung narandaman kong may gumalaw sa tabi ko, kaagad kong dinilat ang mga mata ko and said, "Hey, sinong nagsabing pwede mong hiramin yang sweater ko?"

At bago ko pa mabawi ung sweater ko, she was gone.

Inaamin ko nagagalit ako sa sarili ko, for asking such a stupid, shallow, selfish question. Sinayang ko yung pagkakataon na magtanong sa kanya kung ano ang nangyari sa kanila, but instead, I wasted the moment calling out my dead little sister na ibalik yung sweater ko. I guess old habits really do die hard.

Second time she appeared, sobrang saya ko nung makita siya, hindi ko nalang pinansin yung paborito kong sweater na suot nya, suot nya rin pati yung pantalon ko, at yung bracelet na regalo sa akin nung birthday ko.