Werewolf

Chapter 2

Γυρνάει και με πιάνει στους ώμους του. "είσαι καλά;" μου λέει ψυθιριστα αλλά μπορώ να ακούσω τη φωνή του τόσο δυνατά στα αυτιά μου που με κάνει να ζαλίζομαι περισσότερο. Μου πιάνει το χέρι και όλα είναι μια χαρά. "τι στο καλο;" μουρμουριζω. Με κοιταει επίμονα. "τι είμαι μια χαρά τώρα, βασικά δεν ξέρω πώς αλλά είμαι μια χαρα μην ανησυχείς Άλεξ" του λέω.
"εμ εντάξει τότε " ο κολλητή μου έρχεται προς το μέρος μου." Καλημέρα παιδιά πως ειστε; "λέει." μια χαρα "λεμε και οι δύο ταυτόχρονα." εμείς να πηγαίνουμε "λέω στον Άλεξ και αρπάζω τη Μαντισον από το χέρι." έτοιμη για το διαγώνισμα στη φυσική σήμερα; "με ρωτάει." νομίζω ναι αν και ο πονοκέφαλος που είχα δεν με αφησε να διαβάσω και πολύ αλλά νομίζω πως μπορώ να γράψω πάνω από τη βάση σήμερα "λέω. Η Μαντισον με κοιτάει και αρχίζει και γελάει." τι;" λέω με περιέργεια. "Σιγά μην γράψεις κάτω από την βαση" μου λέει γελώντας. "πίστεψε με τέτοιο πονοκέφαλο δεν ξαναειχα οπότε μπορεί και να γράψω" λέω με αποφασιστηκοτητα. "μην λες βλακειες" μου λέει όταν από δίπλα μου περνάει το πιο ωραίο αγόρι του λυκείου. Τον λένε Τζάκσον και πηγαίνει στη τρίτη λυκείου. Όλα τα κορίτσια τον ονειρεύονται και λένε ότι είναι το πρότυπο του κατάλληλου αγοριού. Κουραφέξαλα, δεν μπορώ να πω είναι ωραίος αλλά δεν εχω και τέτοιο κόλλημα όπως οι αλλες. Άλλωστε πάω πρώτη λυκείου οπότε σιγά μην γυρίσει να κοιτάξει εμένα, ενα πρωτακι. Όταν περνάει από δίπλα μου με κοιταει περιεργα σαν να ειχα κανει φόνο. Σταματάει και μου κλείνει το μάτι. Μένω αναυδη και τον κοιτώ να εξαφανίζεται στο πλήθος. "Λυδία Λυδία με ακούς πάμε θα αργήσουμε και δεν θα γράψουμε" λέει αυστηρά. "το το το είδες αυτό" λέω με φωνή που σχεδόν τρέμει. Δεν το πιστεύω ότι κανω κι εγώ σαν τα άλλα κορίτσια. Αλλα μου ηρθε απότομα.