MOON (Düzenleniyor)

2. Tokat

~ Bölüm Şarkısı: Nate Ruess - Moment

2

Gözlerindeki yaşların parkeye düşmesine izin verdi Hermione Granger.

Nefes alması gerekiyordu.
Acilen.
Neden yapamıyordu bunu?

Eğik vücudunu doğrulttu ve gözlerinde sebebini bilmediği koca bir korkuyla baktı Draco'ya. Kelimenin tam anlamıyla dehşete düşmüş hissediyordu kendisini. Elleri titrerken bedenini daha fazla ayakta tutamayacağını kabullenmiş bir şekilde dizleri üzerine çöktü.

Draco'nun boşluğa doğru uzanan parmaklarına baktı. Baktı. Baktı.

Nefes alması gerekiyordu.

Odanın havası ciğerlerine dolmayı reddederken boğazından kesik kesik sesler çıktı. Kendisini tamamen yere bırakıp dizlerini göğsüne doğru çekti ve ellerini dizlerine sarıp yeniden nefes almaya çabaladı.

Yapamıyordu.

Akciğerleri yanıyordu. Vücudundaki kanın yüzünde toplandığını hissetti. Burnunun işlevini yitirdiğine emin olduğu anda ağzını açtı ve havayı güçlükle içine çekti.

Az önce ne yaşandığından pek de emin değildi.

Elleri nerede durmaları gerektiğini şaşırmış gibiydi. Gözleri boşluğa öylece dalmıştı sanki.

Haklıydın Granger, ben Ay'ım.

Kulaklarında inanılmaz bir uğultu vardı.

Ve sen benim ışığımsın.

Bugüne kadar idrak ettiğini düşündüğü, buna kendisini zorladığı her şeyin yerle bir olmak için hazır olduğunu hissediyordu.

Buna izin vermeyecekti.

Benim parlaklığım sana ait, senin ışığına.

Bilincini yitirmiş bir sarhoşu değil, bilinci gayet yerinde bir katili hatırlamayı seçecekti.

Karşısında sevdiği adam yoktu. Düşmanı vardı.

En eski kavgaları bir bir tekrar etti zihninin içinde.

Slytherin ve Gryffindor.
Safkan ve bulanık.
Umbridge'in yardımcısı ve Dumbledore'un Ordusu'nun üyesi.
Ölüm yiyen ve Yoldaşlık taraftarı.

Daha önce atlattıkları her ne varsa birer birer önüne serdi.

Benim parlaklığım sana ait,

Draco Malfoy'un onu ele geçirmesine izin vermeyecekti.

Senin ışığına.

Bu defa olmazdı. Bunca zaman sonra, yaşanan onca şeyden sonra aynı hataya tekrar düşemezdi.

Ve son olarak Granger, Ay'ın kendi ışığı yoktur, sadece Güneş'ten aldığı ışığı yansıtır.

Bu kez ona kanmayacaktı.

Ay ya da Güneş umurunda bile değildi. Işık da kaynağı da onun kaybolduğu karanlığa çok uzaktı.

Karanlığın içine daha çok ve daha çok gömüldü.

Benim parlaklığım sana ait, senin ışığına.

Işık ona çok uzaktı.