Hayat ne garip

Kardeşlik ve Vatan

Sadece şehitlerimiz ölmüyordu, biz de ölüyorduk.
Vatanımız kırılıyordu
Kırıkları ise ciğerlerimize batıyordu.
Parçalanan ciğerlerimiz; sokaklara akıyor çocuklarımızı kirletiyordu.

Sadece Mehmet değildi, şehit olan
Sadece Ahmet değildi gazi kalan;
Vatanımız da vuruluyor
Halkımız ise sakat kalıyordu.

Halbuki biz Peygamber'in ümmetiydik
Ama Kardeşi kardeşe vurdurduk
Savaşa esir düşüp
Ölüme mahkum kaldık

İlk önce silaha dokunan ellerimiz öldü
Sonra dua eden dillerimiz sustu
Eğer Kalbimiz de ölürse
Geriye kardeşçe yaşadığımız hatıralardan başka ne  kalacak

(bu şiir kardeşimle benim ortak çalışmamızdır)