'Til Eternity [Completed]

Truth

"One word frees us of all the weight and pain of life: That word is love."
- Sophocles

🌹Chapter 7: Truth

The darkness started to swallow the light. It started to get darker but it doesn't matter to me. Nandito lang ako habang nakatulalang nakatayo sa puntod ng aking buhay, Scar, my everything.

It's been weeks now since I already know the whole yet melancholic truth. My life started to get miserable and worthless. It's like I'm a living dead existing in this world full of uncertainty. Ang sakit, ang sakit sakit. Hindi ko pa matanggap ang kanyang pagkawala. It was like a wicked dream that you wouldn't like to encounter with. Bakit, bakit ako pa? My life is absolutely wretched by a wrecking ball covered with miseries and pain. Hindi ko pa kayang tanggapin ang lahat. Tang na red! Bakit sa akin pa nangyari to? Wala na ba akong karapatang maging masaya? I am devastated until now. I keep thinking kung saan ba ako nagkulang, bakit siya pa ang nawala? Sana ako nalang! Hindi ko man lang siya nadatnan habang nasa casket pa siya. Hindi ko man lang nasaksihan ang kanyang pagkalibing. Hindi ko man lang natanaw kahit isang pagkakataon lang ang kanyang napakagandang mukha.

Parang dinurog ang puso ko, no scratch that, durog na ang puso ko. I was shattered in pieces, it cannot be brought back together. I just can't believe I face this tragic love story. This is not what we dream of.

Umiiyak lang ako ngayon ng tahimik pati na yata ang langit nakikiramay sakin. Habang nakatulalang umiiyak ako, hindi ko maiwasang maalala muli ang nangyaring nakamamatay na katotohanan.

"Philip, Scar is already dead" Pagkatapos ni titang sabihin yon humahagulhol siya ng malakas and I was like..

"Nagpapatawa ka ba tita, katetext lang kahapon ni Scar sa akin. We were answering each other's text . Tingnan mo ang cellphone ko ouh! (Sabay kuha at pakita ng cp ko kay tita) oh! Diba, kaya hindi pa siya patay tita" I was shocked when I said these words, I just can't believe all of this sh*ts. Nakatext ko pa siya kahapon at noong isang araw, kaya there is no proof na patay na si Scar. Nagagalit ako Kay tita. Bakit ang dali lang sabihin sa kanya na wala na si Scar? Sarili niya iyong anak ngunit parang wala lang sa kanya. Anong klaseng ina siya!?

Nang pinakita ko kay tita ang cellphone ko pati ang mga textmessage naming dalawa ni Scar, nagulat siya, sobrang gulat tas nanginginig at parang nakalimutan ng huminga. I was taken aback ng malapit ng mabitiwan ni tita ang aking cellphone kaya kinuha ko ito. Pero si tita nakatayo lang na parang wala sa sarili kaya pinuntahan ko siya at hinawakan sa magkabilang braso.

"Tita, bakit, bakit ka nagsisinungaling sa akin? Alam mo bang masakit iyon?" hindi ko na lang sinabi Kay tita na galit din ako baka bawalan niya pa akong makita si Scar. Hahaha. Nagawa ko pang mag joke ng waley sa ganitong sitwasyon. Lakas talaga ng kamandag ko, gwapo ako eh, hahahaha. Pero there's a part of me hoping na sana hindi totoo lahat ng sinabi ni tita, di ko kayang mawala si Scar sa piling ko, siya lang ang liwanag sa madilim kong mundo.

Patuloy pa rin siya sa pag-iyak hanggang sa nahihirapan na siya sa pahinga.

"Tita!" was all I could utter when she was enveloped by darkness. I hurriedly help tita putting her in the couch and shout some help to Manang Rosy, their family's trusted nanny.

"Manang give me a hand, please! Bring some first aid kit"
I shouted with fear. Dali-dali namang tumalima si Manang.

"Naku, iho! Pang ilan natong nangyari kay Maggie simula ng mawala ang kanyang unica hija, hijo" nag-alalang sabi ni Manang. I was not paying attention to what she said because I was busy browsing with my cellphone about the recent messages Scar and I shared when what Manang Rosy said rings a bell.