Κολλητός;

Κεφάλαιο 2

     Περπατήσαμε έως την σχολή, καθώς και ως 20χρονοι πηγαίνουμε κολέγιο. Και οι δυο μας ασχολούμαστε με μαθηματικά, φυσική, χημεία κ.α. και ο Σέβας και με προγραμματισμό καθώς και θέλει να κανει νανορομποτικη. Εγώ από την άλλη θέλω να γίνω φυσικομαθηματικός και να ακολουθήσω Ότο έχει να κάνει με αυτόν τον τομέα, εκτός από το να τα διδάξω, με τίποτα δεν πηγαίνω πισω σε θρανία, εργασίες, μαθηματα και όλα αυτά.
    -Ωραία! Είπε ο Σέβας. Χάσαμε το πρώτο δεκάλεπτο του Χαρνακόπουλου. Σου έχω πει η όχι ότι δεν με χωνεύει ο τύπος;
    -Ναι! Πάνω από 200 φορές. Είπα εκνευρισμένη καθώς και με έχει πρήξει με τον Χαρνακόπουλο, νταξει ρε φιλάρα, ένας καθηγητής είναι
    -Και ακόμα εσύ με κάνεις να φαίνομαι αδιάφορος για το μάθημα του. Είπε και άρχισε να πηγαίνει πιο γρήγορα
    -Εισαι καλός φίλος γιαυτό. Του λέω και τρέχω ελαφρά καθώς ήταν πιο ψηλός μου και είχε μεγαλύτερα πόδια οπότε πήγαινε και πιο γρήγορα. Έλα ήρεμα. Εγώ έχω να έρθω στο μάθημα του από την προηγούμενη εβδομάδα, πως κάνεις έτσι;
    -Κανω έτσι γιατί μου σπας τα νεύρα! Είπε θυμωμένος, και δεν είναι συνήθως έτσι. Μόνο όταν κάνω μεγάλες γκάφες μου φωνάζει όμως ξέρει πόσο με πληγώνει όταν μου φωνάζουν, ιδιαίτερα από εκείνη την μια φορά όταν ήμουν μικρότερη που ο μπαμπάς μου ενώ μου φώναζε άπλωσε και χέρι. Η μαμά μου όμως δεν ήθελε να το πάει μέχρι εκεί και του είπε πως την επόμενη φορά που γίνει κάτι τέτοιο θα του κόψει και τα δύο χέρια και αυτά που δεν έχει!
    Στεναχωρήθηκα αρκετά και περπάτησα πιο γρήγορα, το κεφάλι κατεβασμένο, προσπέρασα τον Σέβα καθώς και πήγαινα αρκετά γρήγορα για αρκετούς λόγους. 1) δεν ήθελα να καταλάβει πως δαρκιζα λίγο 2) δεν ήθελα να τον κρατήσω περισσότερο από τον μάθημα καθώς είχαμε αργήσει και οι δυο και 3) δεν ήθελα να κάνω σκηνή. Προσπαθούσα να συγκρατήσω πίσω τα άλλα δάκρυα καθώς και αναρωτιόμουν τι έκανα για να τον κάνω να φωνάξει.
     Ξαφνικά νιώθω ένα χέρι στο μπράτσο μου να με τραβάει, απαλά, για να γυρίσω προς το μέρος του ιδιοκτήτη του. Σκούπισα γρήγορα τα λίγα δάκρυα που είχα στα μάγουλα μου με το άλλο χέρι και απέφυγα την οπτική επαφή.
    -Οχι όχι Θώδο. Συγνώμη, συγνώμη δεν ήθελα να σου φωνάξω. Μου είπε και με πήρε γρήγορα αγκαλιά σφικτά. Είμαι μαλάκας, είμαι πολύ χαζός. Τον άκουσα να ψιθυρίζει μέσα από τα μαλλιά μου.
     Δεν κουνήθηκα για λίγο. Είχα τυλίξει τα χέρια μου σφικτά γύρω από την πλάτη του και κάτω από την τσάντα και μπορούσα να μυρίσω το άρωμα του. Έσπασε την αγκαλιά πηγαίνοντας λίγο πιο πίσω και πιάνοντας και τα δύο μου μπράτσα με τα χέρια του κοιτάζοντας μέσα στα μάτια μου.
    -Δεν θέλω αυτά τα όμορφα μέλι ματάκια να κλαίνε. Συγνώμη δεν ήθελα να σου φωνάξω. Απλά έχω πολλά στο μυαλό μου. Ξέρεις ότι σε αγαπώ έτσι; με ρώτησε και εμφανεστατα είχε μετανιώσει που μου φώναξε. Εγνεψα καταφατικά στην ερώτηση του και μου σκούπισε ένα δάκρυ από το δεξί μου μάγουλο.
    -Δε πειράζει, καταλαβαίνω. Είπα για να τον καθησυχάσω καθώς και τον ίδιο μου τον εαυτό.
    - Πάμε στην τάξη τώρα γλύκα; μου είπε και χαμογέλασε. Έριξα ένα μικρό γελάκι και του είπα ναι και πήγαμε προς την τάξη
  
    -Κυρια Καστανού, κύριε Κωνσταντινόπουλε! Μας κάνατε την τιμή εε; είπε ειρωνικά ο Χαρνακόπουλος.
    -Προφανως είμαστε σε λάθος τάξη. Χημεία θέλαμε, όχι ειρωνεια. Εγώ θα πάω μια έξω και όταν αποφασίσετε να αφήσετε το θέατρο μπορώ να ξανά έρθω. Είπα με τον σύνηθες αγενή τρόπο μου ενώ ο Σέβας πήγε και έκατσε δίπλα σε αυτή την ξινή την Βασιλείου, πως ήταν το όνομα της μωρέ; Α ναι Χριστίνα. Ενώ υπήρχε μόνο μια θέση ακόμα δίπλα στον Αλέξανδρο Πετρίδου. Α δεν κάθομαι εγώ με το μαμούχαλο
    -Κυρια Καστανού μπορείτε να βγήκε και έξω οριστικά αν θέλετε τόσο. Είπε ο Χαρνακόπουλος
    -Οχι δεν θέλει!  Πετάγεται σαν την πορδή ο Σέβας και μου ρίχνει μια ματιά προς την μόνη άδεια θέση λέγοντας μου 'πήγαινε κάτσε τώρα!'
    -Κυριε Κωνσταντίνου, πιστεύω πως η κυρία Καστανού έχει στόμα και μπορεί να μιλήσει. Δεν χρειάζεται δικηγόρο. Λέει ο 'αγαπητός' καθηγητας μας.
    -Πετράκη γυμναστικουλα βλέπω εε; Πόσα κιλά έχασες 2; 3; πόσο καυτή είναι η γκόμενα ρε συ; λέω με την απίστευτη αγένεια μου προσπαθώντας να δηλώσω τα προφανή ώστε να τον κάνω να σπάσει.
    -Καστανού, πήγαινε κάτσε. Είπε μονολεκτικά
    -Εγω με εκείνο το γομάρι δεν κάθομαι. Είπα δείχνοντας τον Αλέξανδρο. Λευτεράκι τι παίζει; γιατί καθόμαστε με την γκόμενα αντί για τον κολλητό; ρωτάω απευθύνοντας τον λόγο στο Λευτέρη, τον συνέταιρο στο έγκλημα του Αλέξη.
    -Λιγα τα λόγια σου για την Ελευθερία, και μην ξαναβρισεις τον κολλητό μου σε σκότωσα μωρη-- είπε και σηκωθηκε από την θέση του λίγο ενώ εγ'περιμενα το βρισίδι όμως τον διέκοψε ο 'ήρωας' μου
    -Εχει και αυτή κολλητό ξέρεις και έτσι και την ξανά απειλήσεις δεν θα βρουν το πτώμα σου! Είπε ο άντρας, ο πολλά βάρης, στον Λευτέρη. Η αλήθεια είναι πως ο Σέβας ήταν ο διπλάσιος του Λευτέρη καθώς και πήγαινε γυμναστήριο και ήταν υπερβολικά ψηλός. Ο Λευτέρης υποχώρησε και κάθισε κάτω, το ίδιο έκανε και ο Σεβαστιανός και εγώ ακόμα δεν είχα καθίσει κάπου γιατί όπως είπα...  Δεν κάθομαι εγώ με αυτό το γουρούνι!
    -Ηρεμα Σέβα! Του είπε ο Αλέξης και κοίταζε μια τον Σέβα μια τον Λευτέρη
    -Ενταξει παιδιά κόψτε τώρα!!! Είπε χτυπώντας τα χέρια του ο Χαρνακόπουλος. Τέλος! Τέρμα!  Καστανού πήγαινε κάτσε με τον Πετρίδου. Διέταξε
    -Κυριε σιγά μην καθίσω εγώ με αυτή την ντίβα! Λευτέρη έλα εδώ να κάτσει με την ελευθερία. Είπε ο Αλέξανδρος
    -Α χάρηκες φιλάρα! Κολλητος, Κολλητος αλλά είπαμε. Του είπε ο Λευτέρης
    -Καλααα Λευτεράκο... Θα τα πούμε αργότερα εμείς. Του είπε ρίχνοντας του ενα βλέμμα
    -Καλα, whatever, κύριε αν θέλετε μπορώ καθίσω και όρθια ή και στο πάτωμα, αλλα με άτομα με IQ χαμηλότερο και από μπανάνας δεν συναναστρέφομαι! Είπα
    -Πω ρε Θεοδώρα ένα μάθημα είπαμε να κάνουμε. Είπε ο Σέβας και σηκώθηκε γρήγορα από την θεση του, κλεινοντας το ματάκι στην Χριστίνα και πήγε στην άλλη άκρη της τάξης και κάθισε δίπλα στον Αλέξη
    -Οπα οπα όπα, ποιος σου είπε πως θέλω να καθίσω μαζί σου; Την άλλη τουλάχιστον μπορώ και να την-- είπε κοιτώντας με και γλύφοντας τα χειλια του όμως μια σφαλιάρα από πίσω από το κεφάλι του από τον Σέβα τον σταμάτησε πριν ολοκληρώσει την πρόταση
    -Σεμνααα, γιατί η επόμενη δεν θα είναι ούτε ελαφριά ούτε στην φαλάκρα σου. Είπε ο Σέβας και με αυτό πήγα και κάθισα δίπλα στην ξινή και συνεχίσαμε ήρεμα το μάθημα. Και όταν λέω ήρεμα εννοώ τον Αλέξη να έχει καρφωμένο το βλέμμα επάνω μου, την ξινή με τον Σέβα να ανταλλάζουν ματιές, εγώ να αποφεύγω την οπτική επαφή με το βουβάλι όμως να παρατηρώ τον Σέβα και ο κύριος να κάνει παρατήρησεις σε όλους και σε όλα.
     Η μέρα πέρασε γρήγορα και τα μαθήματα τέλειωσαν. Όμως κανένας δεν πήγαινε από τόσο νωρίς σπίτι (και γιαυτό φταίει ο οδηγός του λεωφορείου που πάντα αργεί ενώ υποτίθεται ότι μας πηγαίνει σπίτια μας) οπότε πήγαμε στην πίσω αυλή και μαζευτήκαμε σε κλίκες για να μιλήσουμε και να σχολιάσουμε το κάθε τι που συμβαίνει στην ζωή μας.

TO BE CONTINUED