Αυτό το κεφάλαιο νομίζω πρέπει να το αφιερώσω στην lauradalanai γιατί Αποτι φαίνεται έχει ερωτευτεί το βιβλίο... 'βιβλίο'... Την ιστορία μου και μάλλον θέλω να της δώσω χαρά γιατί είμαι καλός άνθρωπος 🙌..
Κοιταζόμασταν για λίγο αμήχανα μέχρι που πήρε την πρωτοβουλία να μιλήσει.
"Με αποφεύγεις." είπε περισσότερο στον εαυτό του παρά σε εμένα. Και αποτι παρατήρησα ήταν κατάφαση και όχι ερώτηση.
"Δεν κάνω κάτι τέτοιο!" είπα αποφασιστικά.
Αλλά εντάξει ίσως είναι λίγο αλήθεια.
Λίγο; Να τον κοιτάξεις και μόνο δεν έκανες.
Καλά ίσως πολύ. Αλλά δεν φταίω εγώ. Νιώθω πολύ αμήχανα. Μόνο που σκέφτομαι το πως με ακούμπαγε, και τα χείλη του πάνω στα δικά μου.
Και αυτές οι πεταλούδες τα πυροτεχνήματα και οι εκρήξεις μέσα μου.
Και ο τρόπος που ηχούσε στα αυτιά μου η φωνή του, όταν είπε πως δεν είμαι όπως κανένα άλλο κορίτσι.
"Θεοδώρα. Μην μου λες ψέματα."
"Δεν λέω.... Ψέματα." είπα, όχι και τόσο σίγουρη για το να του λέω ψέματα πως δεν λέω ψέματα.
"Απλά θέλω να μάθω τι έγινε." είπε ήρεμα.
"Τι έγινε;" χα! Φιρί φιρί το πάω για να τον στείλω στο τρελοκομείο.
"Χθες ρε Θόδω! Απλά... Απλά σηκώθηκες και έφυγες. Και, και σου ζήτησα συγνώμη πριν από λίγο, αλλά αποτι κατάλαβα και αποτι μου είπες 'δεν ήταν λαθος'" είπε και έκανε κουνελάκια με τα χέρια του (😅) "Οπότε θέλω να ξέρω. Γιατί απλά έφυγες έτσι."
"Πφφ... Ρε Σέβα τι ερωτήσεις είναι αυτές;"
"Κρίσεως!"
"Έφυγα γιατί μου φαινόταν λάθος, ΟΚ;"
"Τ-τι εννοείς λάθος;" ακούσατε και εσείς την ευαίσθητη καρδούλα του να σπάει;
"ΟΧΙ... έτσι... λαθος. Ε-εννοώ..." πήρα μια βαθιά ανάσα "Σέβα, ήσουν, είσαι ο κολλητός μου. Σε ξέρω πάρα πολλά χρόνια και... Και φάνηκε λάθος." εξήγησα.
"Δηλαδή τα αισθήματα μου για εσένα είναι λάθος; Αυτό θες να πεις;"
"Τι; Όχι! Φυσικά και όχι."
VOUS LISEZ
Κολλητός;
Nouvelles-Νομιζω πως μου αρέσει κάποια άλλα δεν θα έπρεπε και τσιτωνομαι κάθε φορά που την σκέφτομαι και προσπαθώ να μην της το δείξω γιατί θα ήταν λάθος. Μου λέει όλα αυτά μονομιάς και εγώ λίγο χαίρομαι αλλά λίγο στεναχωριέμαι, δεν ξέρω γιατί, έχω αυτό το δ...
