Love at first sight (Austin Mahone fanfiction dutch (NL))

Hoofdstuk 2

Op het vliegveld

Ik loop samen met Alex en Robert richting de Apple store op het vliegveld. "Ik wilde sowieso als een nieuwe iphone gaan halen, dus maak je er maar niet teveel zorgen over," zeg ik tegen de jongens en lach vriendelijk naar ze. "Toch voel ik me schuldig, is er echt niets wat ik voor je kan doen?" zegt Robert. "Nee het is goed, jullie hoeven niet per se mee te lopen hoor," zeg ik lachend. "We moeten toch nog een even wachten voordat ons vliegtuig gaat, dus we vinden het niet erg, tenzij je liever hebt dat we weggaan natuurlijk" "Dat is het niet hoor, maar ik dacht misschien voelen jullie je verplicht om met mee te lopen, want dat hoeft niet als jullie ergens anders moeten zijn.

Ik loop lachend met Robert en Alex de Apple store uit, ik heb nu een nieuwe rode ihpone en de vrouw kon gelukkig nog al mijn bestanden over plaatsen, en ik mijn muziek. Ik zou echt doodgaan als ik me muziek niet had voor in het vliegtuig. Dan hoor ik de stem van Kim die mijn roept "Rose, waar was je we zochten je! We dachten dat je naar de Starbucks ging, maar toen we daar aankwamen was je daar niet." "Ohh ja sorry, ik liet mijn mobiel vallen en ging toen een nieuwe kopen, maar wat is er zo dringend?" vraag ik. "Het vliegtuig is overboekt en wij waren de laatste die incheckten en het spijt ons echt heel erg, maar je moet nu wachten op de volgende vlucht." Pfff moet ik weer hebben denk ik bij mezelf, als ik maar niet zo lang moet wachten overleeg ik wet wel denk ik bij mezelf. "Rose lieverd, heeft Kim het al verteld?" vraagt mijn vader. "Ja ik moet de volgende vlucht nemen, maar wanneer gaat die?" "Over acht uur, het spijt me, maar je zult moeten wachten. Ik zal je het adres geven en ik heb al geld op je rekening gestort, want je moet nog je nieuwe ticket kopen. Maar wij moeten nu wel echt gaan anders missen wij onze vlucht ook nog. Ik zie je morgen wel" hij geeft me nog een kus op me wang en loopt dan samen met Kim weg.

"Laten ze je nu gewoon hier achter?" vraagt Alex en kijkt me ongelovig aan. "Daar lijkt het wel op" zeg ik. Ik kan niet geloven dat ze me hier gewoon laten staan. Ik weet hier de weg niet eens en nu moet ik ook nog eens een nieuwe ticket gaan halen. Dit is niets voor mijn vader, dit moet Kim wel hebben gezegd, dat het helemaal niet erg voor me is, dat ik er iets van leer. Ik denk dat mama me nooit hier had achter gelaten en ik ben totaal niet close met mijn moeder. Dat wordt een aantal uur vervelen denk ik dan..