ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ကၽြန္မ ေဆာင္းသံခ်ိဳသည္
ေမတံခြန္ဦး၏ အရိပ္တစ္ခုျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္လာခဲ့သည္......
အေဆာင္စည္းကမ္းအရ မနက္ခင္းမိုးလင္း လၽွင္ ေစာေစာ အိပ္ရာထရျခင္းကိုမုန္းတီးစြာ...
အခ်ိန္ဆြဲတတ္ေသာ ကၽြန္မသည္...ယခုေနာက္ပိုင္းတြင္ေတာ့ခါတိုင္းနဲ႔မတူစြာသြက္လက္ေနတတ္ၿပီ
အေၾကာင္းမွာကား...
မနက္အေစာ study မဝင္ခင္ သူမတို႔ အေဆာင္ေရွ႔အထိ ေရာက္ရန္ျဖစ္သည္....
ၿပီးလၽွင္ေတာ့ Studyခန္းေရာက္သည္အထိ သူမေနာက္မွ တိတ္တဆိတ္လိုက္ကာ
မ်က္ႏွာေခ်ာေခ်ာကိုေငးရျမဲ...
ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ဆိုလည္းအလားတူပင္....
ဘဲလ္တီးသည္ႏွင္ အိမ့္ျခဴးေမ လက္ကိုဆြဲကာ သူမေနာက္အေျပးေလးလိုက္ရသည္.....
ထမင္းစားလၽွင္လည္း စားပြဲရွည္၄ခုေလာက္ျခားေနတဲ့ၾကားမွ သူမမ်က္ႏွာကို လွမ္းေငးရင္းႏွင့္မွ
ကၽြန္မ၏ တေန႔တာသည္ျပည့္စံုလွသည္..
သူမမ်က္ႏွာ မျမင္ရလၽွင္ စားရေသာထမင္းသည္ပင္ အရသာမရွိဟုေတြမိသည္အထိ....
၁ပတ္အတြင္းမွာ ကၽြန္မဟာ သူမဘာေတြ ကိုႀကိဳက္တယ္....
စကားကိုဘယ္လိုအမူအယာေလးေတြနဲ႔ေျပာရတာကိုႏွစ္သက္တယ္...
ဘယ္လိုအေႏြးထည္အပါးမ်ိဳးကို ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ ဝတ္တတ္တယ္
မနက္ခင္းထမင္းစား ၿပီးလၽွင္coffeeပူပူေလး၁ခြက္ေသာက္တတ္သည္ အစ
သိလာခဲ့သည္.......
ၿပီးေတာ့ သူမကို ခ်စ္စႏိုးေလးနဲ႔ ...တမ္းတမ္းတတ ေခၚတတ္သည္က "မ" တဲ့...
ေဆာင္းသံခ်ိဳသည္ ၾကာေလ အရူးရင့္ေလ...
ေဆာင္းသံခ်ိဳသည္ ၾကာေလ က်ရွဳံးေလ....
ေဆာင္းသံခ်ိဳသည္ ၾကာလာေလ...ရင္ထဲထိတမ္းတမ္းတတ
ဝင္ေရာက္လာတတ္ေသာ သူမကို မဖယ္ထုတ္ႏိုင္ပါေလ...
ဒါဟာ ရူးသြပ္မႈ တစ္ခုဆိုရင္လည္း ကၽြန္မဆက္ၿပီးရူးသြပ္ေနခ်င္ပါတယ္...
ရူးသြပ္လြန္ၿပီးရူးသြားမယ္ဆိုရင္လည္း ေက်ေက် နပ္နပ္ ခံယူဖို႔အသင့္ပါ...
ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ခံစားခ်က္တို႔ကိုေတာ့ သူကိုဖြင့္မေျပာေတာ့ပါ
ဒါဟာ ကၽြန္မရဲ႕ အတၱ !!
ကၽြန္မရဲ႕ေစာင့္ထိန္းမႈ....
သူရဲေဘာေၾကာင္ေသာ မိန္းကေလး၁ေယာက္ျဖစ္ေနသည့္အတြက္...ဖြင့္ဟေျပာဖို႔အင္အားမရွိသည္မဟုတ္ပါ
တကယ္ေတာ့ကၽြန္မသူမကို ဖြင့္ေျပာရဲပါတယ္
ပတ္ဝန္းက်င္ကိုလည္း ရင္ဆိုင္ရဲတယ္
ကၽြန္မရင္မဆိုင္ရဲသည္က သူမရဲ႕ တံု႔ျပန္မႈပင္ျဖစ္ေပသည္ေလ.....
